วันจันทร์ ซูเหยาโอฝากป้าไช่ช่วยดูแลลูก ส่วนตัวเองรวบรวมเอกสารให้ครบ แล้วไปที่โรงงานผลิตอาหาร
ในโรงงานมีคนรู้ฐานะของซูเหยาโออยู่ไม่กี่คน ผู้อำนวยการโรงงานกั๋วฝูมิ่นเป็นหนึ่งในนั้น
เขาเป็นลูกน้องเก่าของซูจงโจ๋ง หลังย้ายไปราชการพลเรือนก็ถูกจัดให้มาทำงานที่โรงงานผลิตอาหาร
“หยาวหยาว เรื่องที่บ้านจัดการเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม”
เขาลุกขึ้นรินน้ำเปล่าเย็น ๆ ให้ซูเหยาโอหนึ่งแก้ว
“ลุงกั๋ว จัดการเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ”
กั๋วฝูมิ่นพยักหน้า เรื่องแบบนี้เขาก็ไม่สะดวกพูดอะไรมาก
“ดี วันนี้เธอไปรายงานตัวที่แผนกบุคคล พรุ่งนี้ก็เริ่มทำงานได้เลย”
จังหวะนั้นเอง หัวหน้าแผนกบุคคลอู๋ซิ่วหลิงก็เดินเข้ามาพอดี
“ผู้อำนวยการคะ ฉันมีเรื่องจะ…”
“ซูเหยาโอ?”
พอเห็นซูเหยาโอ สีหน้าของเธอก็ฉายแววประหลาดใจอย่างชัดเจน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรังเกียจอย่างสุดซึ้ง
หัวหน้าอู๋ มาพอดีเลย พาสหายซูเหยาโอไปจัดการเอกสาร แล้วแจ้งหัวหน้าของเธอด้วย พรุ่งนี้ก็จัดตารางงานให้เธอได้เลย
“ผู้อำนวยการคะ แบบนี้ไม่เหมาะหรอกค่ะ ชั้นชนทางสังคมของครอบครัวฝ่ายสามีสหายซูมีปัญหา ถ้าให้เธอกลับมาทำงาน เกรงว่าคนงานในโรงงานเราจะไม่พอใจนะคะ”
อู๋ซิ่วหลิงเป็นสมาชิกคณะกรรมการปฏิวัติอย่างเต็มตัว
ในโรงงาน เธอก็เป็นคนที่ก่อความวุ่นวายมากที่สุด
เธอยังเป็นหัวหน้าแผนกบุคคล รู้ภูมิหลังครอบครัวของคนงานในโรงงานอย่างละเอียด ช่วงหลายวันที่ซูเหยาโอหยุดงานอยู่บ้าน โรงงานก็ครึกครื้นไม่น้อย
อู๋ซิ่วหลิงนำแนวทางของขบวนการเคลื่อนไหวเข้ามาในโรงงาน แถมใต้บังคับบัญชาของเธอยังมีกลุ่มแดงน้อยอยู่จริง ๆ
ไม่ว่าบ้านไหนในโรงงานจะมีบรรพบุรุษร่ำรวยหรือเคยทำธุรกิจเล็ก ๆ เธอก็ไม่เว้นสักราย เอาโปสเตอร์ตัวอักษรใหญ่ไปติดบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของโรงงาน แล้วบังคับให้คนเหล่านั้นยืนสารภาพผิดเสียงดังอยู่หน้าโปสเตอร์