ซูเหยาโอไม่สนใจอู๋เจาตี เพียงหันไปมองซูเซิ่งลี่
“พี่เซิ่งลี่ ถ้าฉันไม่ต้องการเด็ก ฉันก็ทิ้งเขาไว้ที่เมืองหลวง แล้วฝากคุณปู่ดูแลได้สบาย ๆ”
“แต่ฉันไม่ได้ทำ พี่เข้าใจไหมว่ามันหมายความว่าอะไร”
“ถ้าฉันอยากหาใครสักคนแต่งงานใหม่ ฉันก็ไม่มีทางแต่งเข้าบ้านที่มองเขาเป็นภาระติดตัวแน่นอน ฉันต้องคิดไม่ตกขนาดไหน ถึงได้ไม่เอาลูกแท้ ๆ ของตัวเอง แต่กลับแต่งกับผู้ชายที่นิสัยไม่ดี แถมยังรับเด็กไว้ไม่ได้ แล้วไปคลอดลูกให้เขาอีก”
“ฉัน ซูเหยาโอ มีงานทำ พึ่งพาตัวเองได้ เลี้ยงตัวเองได้ เลี้ยงลูกได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้ชาย และไม่ได้ต่ำต้อยถึงขนาดนั้น”
“พี่เซิ่งลี่ ฉันไม่มีทางยกลูกให้พวกพี่ เรื่องนี้พี่เลิกคิดได้เลย”
“ถ้ายังพูดเรื่องนี้อีก ฉันก็ไม่กลัวที่จะตัดขาดกับพี่หรอก”
ซูเหยาโอพูดจบก็พยักหน้าให้บรรดาผู้ใหญ่ รับขวดนมที่ชุยซีเฟิงหยิบออกมาจากห้อง แล้วเดินจากไป
ซูเยว่หมานแอบโผล่หัวออกมาจากหลังตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ด้านนอกห้องโถง มองแผ่นหลังของซูเหยาโอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะได้รับสัญญาณจากพี่ชายคนรอง แล้วนั่งยอง ๆ ต่อไป
“พี่เหยาโอ ป้าไม่โกรธใช่ไหม”
ซูเซิ่งโหย่วเดินตามซูเหยาโออย่างใกล้ชิด คอยแอบสังเกตสีหน้าเธออย่างระมัดระวัง
“ฉันไม่โกรธหรอก ผู้ใหญ่ทุกคนก็อยู่ข้างฉัน ฉันจะโกรธไปทำไม”
“อู๋เจาตีก็เป็นแค่ตัวป่วน ชอบเสนอความคิดแย่ ๆ อยู่ได้ทุกวัน”
“ส่วนพี่ชายของเธอ... เฮ้อ!”
ซูเหยาโอก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
ชนบทให้ความสำคัญกับลูกหลานจริง ๆ แต่ก็โทษพวกเขาทั้งหมดไม่ได้ เพราะในยุคนี้ คนส่วนใหญ่มองว่าการมีลูกหลานสืบสกุลสำคัญกว่าการเก็บเงิน หากไม่มีลูกชายก็จะถูกคนอื่นรังแก ยิ่งซูเซิ่งลี่ไม่มีแม้แต่ลูกสาวด้วยแล้ว