“หยาวหยาว”
เซินจ้งเยว่เขย่ามือของซูเหยาโอเบา ๆ พลางยิ้มเอาใจ
“คุณช่วยพูดกับคุณย่าทวดให้กลับไปได้ไหม”
“ผมอยู่คนเดียวได้”
“ได้อะไรกัน”
ซูเหยาโอทำหน้าบึ้งแล้วดึงมือกลับ เซินจ้งเยว่ยังอาลัยอาวรณ์ ยื่นมือตามไป แต่ถูกเธอปัดออกอย่างไม่ปรานี เขาจึงทำหน้าเสียดายทันที
ลึก ๆ แล้วซูเหยาโอเองก็เห็นด้วยที่ให้คุณย่าทวดกลับไป อย่างแรกท่านอายุมากแล้ว การดูแลคนป่วยก็เป็นงานที่ต้องใส่ใจ เธอกลัวว่าชุยซีเฟิงจะเหนื่อยเกินไป
อย่างที่สอง เมื่อครู่นี้เธอเห็นจากหน้าประตูว่าเซินจ้งเยว่ดูอึดอัดใจจริง ๆ อย่างน้อยเขาก็เป็นคนเจ็บ จะไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเขาบ้างได้อย่างไร
พอชุยซีเฟิงถือกะละมังกลับมา ซูเหยาโอจึงดึงท่านออกไปคุยกัน
“คุณย่าทวด เดี๋ยวพี่เซิ่งลี่มาแล้ว กลับไปพร้อมกับเขาเถอะค่ะ”
ชุยซีเฟิงไม่เห็นด้วยทันที
“แล้วเสี่ยวเซินจะทำยังไงล่ะ ฉันอยู่ที่นี่ก็ดีออก เขาหิวน้ำ หิวข้าว หรืออยากเข้าห้องน้ำก็เรียกฉันได้ ฉันยังทำซุปไก่ให้เขาบำรุงร่างกายได้ด้วย”
“ถ้าฉันกลับไป ก็ทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียวน่ะสิ”
“เหยาเหยา เรื่องไร้น้ำใจแบบนี้เราทำไม่ได้นะ”
แววตาที่ชุยซีเฟิงมองซูเหยาโอเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เด็กในบ้านตัวเองทำไม่ถูก ท่านก็ต้องสั่งสอน
“เหยาเหยา ต่อให้ไม่พูดถึงเธอ พ่อลูกตระกูลเสิ่นก็ช่วยเด็ก ๆ ทั้งกองผลิตของเราไว้ ทั้งเยว่หมาน เซิ่งเฟิงกับเซิ่งเม่า ที่พวกเขาปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนก็เพราะได้คนบ้านนั้นช่วย ฉันอยู่ดูแลสักสองสามวันก็สมควรแล้ว”
“คุณย่าทวด หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ”
ซูเหยาโอทั้งขำทั้งจนใจ
“เขาเป็นผู้ชาย เรื่องเข้าห้องน้ำหรือเช็ดตัวอะไรแบบนี้ คุณย่าทวดอยู่ดูแลก็ไม่สะดวกนี่คะ...”