ชุยซีเฟิงดึงซูเหยาโอไปคุยกระซิบกระซาบกันอยู่พักใหญ่ บอกให้เธอไปซื้อของบำรุงร่างกายมาเป็นของขอบคุณ พรุ่งนี้ค่อยเอามาส่ง แล้วก็กล่าวขอบคุณลูกชายคนที่สองของตระกูลเสิ่นต่อหน้าให้ดี
อย่างไรก็เป็นบุญคุณช่วยชีวิตเชียวนะ!
แต่หลังจากนี้เธอไม่ต้องเข้าไปยุ่งอีกแล้ว ที่โรงพยาบาลมีเธอคอยดูแล พอกลับถึงทีมผลิตซวงจวังก็มีคุณตาใหญ่ของเธออยู่ อย่างมากวันหยุดเทศกาลคราวหน้าที่เธอกลับไปกองผลิต ก็ค่อยเอาของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปให้ตระกูลเสิ่นสักหน่อย เมื่อมีบุญคุณนี้อยู่ ต่อให้บ้านอื่นในกองผลิตเห็นพวกเขาไปมาหาสู่กัน ก็ไม่มีใครกล้าพูดจาเหลวไหล
ชุยซีเฟิงคำนึงถึงซูเหยาโออย่างรอบด้าน ซูเหยาโอเองก็รู้ว่าคุณย่าใหญ่หวังดีกับเธอ และกำลังสั่งสอนเธอในฐานะผู้ใหญ่ด้วยความจริงใจ
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซินจ้งเยว่ ไม่ใช่แค่บุญคุณช่วยชีวิตธรรมดา
ในใจเธอรู้สึกหดหู่อย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะค่อย ๆ ห่างเหินกัน ทว่าโชคชะตากลับคล้ายมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็น ดึงให้ทั้งคู่กลับมาพัวพันกันอีกครั้ง
เสื้อผ้าของซูเหยาโอเปื้อนเลือดที่แห้งกรัง อีกทั้งการผ่าตัดของเซินจ้งเยว่ก็สำเร็จแล้ว เหลือเพียงรอให้เขาฟื้นจากฤทธิ์ยาสลบ เธอจึงทำตามที่ซูจงฮวากับชุยซีเฟิงบอก กลับไปพักที่บ้านก่อน ส่วนอีกสามคนยังคงรอเซินจ้งเยว่ออกมาหน้าห้องผ่าตัด
“เอ๊ะ ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว!”
เมื่อเห็นดวงตาของเซินจ้งเยว่เริ่มขยับ ชุยซีเฟิงก็ร้องขึ้นอย่างดีใจ
“เสี่ยวเซิน เป็นยังไงบ้าง? แผลเจ็บไหม?”
เซินจ่งเหิงกับซูจงฮวาก็เข้ามารุมล้อม