เมื่อตื่นขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานไม้แปลกตาของบ้านไม้เก่า พัดลมโบราณหมุนเอี๊ยดอ๊าด กวนอากาศเหนียวหนึบให้เคลื่อนไหว
ฉู่หลีทนความเจ็บปวดไปทั่วกาย พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำเค็ญ
เธออยู่ที่ไหน?
นี่คือห้องนอนเล็ก ๆ มีเฟอร์นิเจอร์หวายเรียบง่ายรอบ ๆ พื้นไม้สักปูเสื่อและเครื่องนอน จัดว่าเป็นเตียง
เธอนอนอยู่บนเตียง เสื้อผ้าชุดเดิมหายไปหมด ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตผู้ชายสีขาวตัวกว้าง
นุ่มนวลสัมผัสผิวและมีน้ำหนัก ถูกต้องที่สัมผัสแล้วรู้ว่าผ้าดี มีกลิ่นจันทร์หอมจาง ๆ โชยมา
กลิ่นคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ผิวของเธอราวกับถูกคลุมด้วยกลิ่นจันทร์นั้น
ฉู่หลีรวบชายเสื้อที่หลวมออก เห็นผ้าพันแผลพันแน่นรอบซี่โครงหลายรอบ ฝีมือมืออาชีพ แขนและขาก็เช่นกัน
บาดแผลเล็ก ๆ จากกิ่งไม้และเศษแก้วก็ได้รับการทำความสะอาด รอยฟกช้ำใหญ่หลายแห่งดูน่าเวทนา คงเกิดจากการชนในอุบัติเหตุรถยนต์
ร่างกายสะอาด แต่ที่ข้อพับแขนมีรอยเข็มหลายจุด
ฉู่หลีตื่นตระหนก แต่พอเห็นขวดน้ำเกลือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างก็รีบตั้งสติ
แม้หัวจะปวดรัว ๆ แต่เธอรู้สึกตัว คงเป็นหมอที่พันแผลให้เธอฉีดน้ำเกลือ
แสงแดดส่องผ่านม่านสีทราย
ฉู่หลีคลานไป ชะโงกมองออกไปทางช่องม่าน
แดดแรงมาก คงเป็นเที่ยงวัน
พระสงฆ์หลายรูปใส่จีวรสีเหลืองส้มกำลังกวาดลานวัด
ฉู่หลีรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบที่หัว
จำได้แล้ว จำได้ทั้งหมดแล้ว
ที่นี่คือไทยแลนด์
เมื่อวานเธอเดินทางถึงไทยแลนด์ เพื่อไปรับอัฐิของพ่อและเงินชดเชยจากไซต์ก่อสร้าง
แต่พ่อไม่ได้ตาย กลับขายเธอให้เขตอุตสาหกรรม
เธอหนีตายออกมากลางทาง จนเห็นพระสงฆ์ จึงได้รับการช่วยเหลือ
ที่นี่คือวัดเล็ก ๆ ในหมู่บ้าน
ร่างกายยังมีความรู้สึกแปลก ๆ หลงเหลือ ทำให้เธอนึกถึงภาพที่เลวร้ายยิ่งกว่า
เธอดื่มของไม่ดีเข้าไป และบังเอิญเห็นพระรูปหนึ่งที่หล่อมาก รูปร่างก็ดี
เธอดึงมือพระรูปนั้น อ้อนวอนให้พระช่วยเธอ…
ฉู่หลียกมือทั้งสองขึ้นปิดแก้มที่ร้อนผ่าว พอยกมือขึ้น ซี่โครงก็เจ็บแปล๊บอีกครั้ง
รายละเอียด เธอจำไม่ได้
ในความมืดมัว พระรูปนั้นเหมือนพูดบางอย่างที่พระไม่ควรพูด
อาจจะหูแว่ว
แต่ร่างกายจำความรู้สึกแปลก ๆ นั้นได้ และยังเจ็บแปลบ ๆ อยู่
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น มันก็เหมือนกับได้ทำไปแล้ว
ช่างสร้างบาปจริง ๆ
วันนี้เธอจะเผชิญหน้ากับพระรูปนั้นอย่างไร สารภาพบาป? ขอโทษ?
ทุกการกระทำเมื่อวานไม่ใช้สติ มีองค์ประกอบของโชคช่วยมาก
อย่างน้อย เธอก็ไม่ได้ตกไปอยู่ในเขตอุตสาหกรรม และยังมีชีวิตอยู่
เธอชนะเดิมพัน
ต่อให้เกิดอะไรขึ้น ก็เป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง ไม่น่าขยะแขยง
ท้องส่งเสียงร้องโครกคราก
เธอทั้งหิวทั้งกระหาย และเพราะถูกฉีดน้ำเกลือ จึงปวดฉี่มาก
ทนต่อไปไม่ได้แล้ว
ฉู่หลีติดกระดุมเสื้อเชิ้ตทุกเม็ด ชายเสื้อยาวพอ ใส่เหมือนชุดเดรส ต่อให้ไม่ใส่ชั้นใน ก็เดินระยะสั้น ๆ ได้
เพราะมันเร่งด่วนจริง ๆ
เธอหมุนลูกบิดประตูไม้แบบเก่า แต่ดึงประตูไม่ออก
ถูกล็อกจากด้านนอก
ฉู่หลีระงับความตื่นตระหนก เคาะประตู
"ขอโทษนะคะ มีคนอยู่ไหม…"
เสียงตอบมาจากทางเดินนอกประตู พูดจีนสำเนียงไทยแลนด์:
"คุณผู้หญิง ตื่นแล้วหรือคะ ซี่โครงของคุณร้าว ขออย่าเดินไปไหนมาไหนตามอำเภอใจนะคะ ฉันจะไปรายงานอาจารย์"
ฉู่หลีงงไปครู่หนึ่ง
เสียงนี้ไม่ใช่พระรูปเมื่อคืน
ก่อนมาไทยแลนด์ เธอได้ดูข้อมูลท้องถิ่นบางอย่าง
นอกจากระวังใบไม้ที่อยู่ทั่วไปแล้ว ยังมีประเพณีทางศาสนาท้องถิ่นอีกหลายอย่าง
ครูบาอาจารย์ นักบวช หรือผู้มีทักษะเฉพาะทางด้านศาสนา ก็เรียกได้ว่าอาจารย์
แค่ได้ยินคำเรียกนี้ ก็ไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนนัก
เธอยังอยู่ในวัดเล็ก ๆ แห่งนี้ ถูกช่วยเหลือแล้วใช่ไหม?
แต่ทำไมถึงถูกล็อกไว้ในห้อง?
ฉู่หลีกลั้นปวดฉี่ นั่งคุกเข่าบนพื้น ดึงชายเสื้อคลุมต้นขา
รออยู่นาน ในที่สุดก็มีเสียงดังมาจากนอกประตู:
"คุณผู้หญิง อาจารย์ให้รออีกหนึ่งชั่วโมง"
ฉู่หลีรู้สึกไม่ดี แต่เธอจำเป็นต้องแก้ปัญหาตรงหน้า
เธออ้อนวอน:
"คุณคะ ฉันอยากไปห้องน้ำ ฉุกเฉินมาก"
นอกประตูเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงเท้าเปล่าเหยียบพื้นไม้
ชั่วครู่ต่อมา ล็อกถูกไขด้วยกุญแจ ประตูค่อย ๆ เปิดออก
เมื่อฉู่หลีเห็นทางเดินที่มืดสลัว มีชายหนุ่มหัวเกรียนร่างสูงยืนหันหลังให้เธอ สวมชุดสูทสีดำทั้งชุดดูอบอุ่น แต่เขาไม่ใส่รองเท้าบนพื้นในร่ม
ชายหนุ่มยืนหันหน้าเข้าหาผนัง ยกมือชี้ไปทางหนึ่ง
"ประตูกระจกฝ้านั่นคือห้องน้ำ เมื่อใช้เสร็จแล้วกรุณากลับมาที่ห้องนี้เพื่อรออาจารย์"
"ขอบคุณนะคะ…"
แม้การถูกล็อกไว้ในห้องจะไม่ใช่เรื่องดีนัก ฉู่หลีก็ยังกล่าวขอบคุณ
เป็นนิสัย และก็เพื่อขอบคุณที่เขาไม่มองเธอ
ฉู่หลีกลั้นความเจ็บ ดึงชายเสื้อ ค่อย ๆ เดินกะเผลกออกจากห้อง
เธอเหลือบมองทางเดินทั้งสองข้างโดยไม่รู้ตัว ก็ต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบ
แต่ละข้างมีชายชุดสูทดำยืนอยู่ ร่างสูงใหญ่โต หันหลังให้เธอ
อาจารย์คนนี้เป็นใครกัน เป็นพระรูปเมื่อคืนหรือเปล่า?
เด็กเกินไปไหม
บางทีพระก็อาจมีอำนาจ แต่ที่นี่เป็นแค่หมู่บ้านเล็ก ๆ นะ!
เธอไม่มีเวลาคิดมาก รีบเข้าห้องน้ำ แก้ปัญหาของตัวเอง
ที่นี่เรียบง่ายและสะอาด มีโถส้วม ฝักบัว บนอ่างล้างหน้ามีของใช้ส่วนตัวของคนคนหนึ่ง
ผ้าเช็ดหน้าสีขาวนุ่มและผ้าเช็ดตัว ทำให้นึกถึงพระรูปเมื่อคืนอีกครั้ง
ล้างหน้าเสร็จ เห็นในตู้ติดผนังไม่มีแก้วกระดาษสำรอง ฉู่หลีจึงใช้มือรองน้ำบ้วนปาก
ในกระจก ใบหน้าของเธอดูแย่มาก เหมือนกระดาษขาวที่เพิ่งถูกดึงขึ้นจากน้ำ
รอดชีวิตจากวิกฤต คิดว่าใบหน้านี้อาจต้องไปทำกลโกงฆ่าหมู หรือกลายเป็นดีลเลอร์ออนไลน์อะไรสักอย่าง…
ฉู่หลีรู้สึกหวาดกลัว แต่ก็มุมปากขึ้นเล็กน้อย
ยังดีที่ยังมีชีวิตอยู่ เดี๋ยวค่อยไปขอโทษพระรูปนั้น
เธอดึงกระดาษทิชชู่เช็ดหน้า แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
คนสองข้างทางเดินไม่ขยับ คนที่อยู่หน้าห้องนอนปรับท่ายืนเล็กน้อย แล้วหันหลังให้ฉู่หลีเหมือนเดิม
"คุณผู้หญิง กรุณากลับไปที่ห้องนอนเพื่อรออาจารย์"
ฉู่หลีเดินกะเผลกกลับไปที่ห้องนอน ก่อนที่ชายหนุ่มจะปิดประตู เธอก็ดึงที่จับประตูไว้
"คุณคะ ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ ฉันจะติดต่อเพื่อน โอนเงินให้คุณ แลกเป็นเงินสดเพื่อไปชิงม่อ"
อีกฝั่งของประตู ชายหนุ่มหันข้าง ก้มมองพื้น
"ขอโทษครับ มีความต้องการอะไร กรุณาบอกอาจารย์ทีหลัง"
ประตูถูกล็อกจากด้านนอกอีกครั้ง
หัวใจของฉู่หลีจมลง เธอคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรงอีกครั้ง
ไทยแลนด์น่าจะไม่มีศาลศาสนาอะไร พวกเขาน่าจะโยนเธอออกไป ทำไมถึงขังเธอไว้ที่นี่?
แล้วคนสามคนที่เดินอยู่นั้นก็แปลกมาก
อากาศร้อน ๆ ใส่สูทแบบเดียวกัน ดูเนื้อผ้าที่พลิ้วไหว ใกล้เคียงกับเสื้อของผู้จัดการบริษัทที่เธอฝึกงาน ไม่ถูกทั้งนั้น
ชายหนุ่มนอกประตูไม่ให้เธอไป แต่ก็สุภาพอย่างไม่คาดคิด
คนเหล่านี้ ไม่ใช่พวกเดียวกับคนในเขตอุตสาหกรรม พวกเขาอาจไม่ดี แต่มีระเบียบ
อาจารย์คนนั้น เป็นใครกันแน่?
นอกหน้าต่างจู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์รถคำราม
ฉู่หลีขยับไปที่หน้าต่าง ดึงม่านออกเป็นช่องเล็ก ๆ
รถยนต์โตโยต้าแลนด์ครุยเซอร์จอดฉุกเฉินนอกประตูวัดเล็ก ๆ ท้ายรถมีฝุ่นฟุ้ง ดูท่าทางคุกคาม