“ฮ่า ๆ ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ฉันไม่ถือธรรมเนียมอะไรแบบนั้น ที่ฉันบอกว่านายเจ๋ง ก็เพราะคิดแบบนั้นจริง ๆ! รีบบอกมา เก็บวัสดุพิศวงมาได้เท่าไหร่?”
“อย่างน้อยก็ 160 ชิ้นแน่นอน!”
หลี่จ้งซานตื่นเต้นจนตบต้นขาตัวเองดังฉาด ลูกน้องนับคร่าว ๆ เท่านั้น จะให้ไล่นับตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่ตกหล่นสักชิ้นก็เป็นไปไม่ได้ ตอนขากลับลูกน้องบอกว่ามีอย่างน้อย 140 ชิ้น เขาก็ตื่นเต้นมากแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีเพิ่มมาอีกตั้ง 20 ชิ้น
เฉินหย่วนไม่รู้กฎระหว่างผู้เหนือธรรมชาติในขบวนรถไฟ จึงถามว่า “พี่ ของพวกนี้เป็นของเราทั้งหมดหรือเปล่า?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่” หลี่จ้งซานตอบ “น้องเพิ่งตื่นรู้พลังหรือ? ฉันชื่อหลี่จ้งซาน ลำดับพลัง: เกราะศิลา”
เฉินหย่วนไม่ได้ปิดบัง “เฉินหย่วน ลำดับพลัง: ผู้ควบคุมโลหะ”
ขอแค่ความลับของระบบไม่ถูกเปิดเผยก็พอ
“เจ๋งชะมัด ชื่อลำดับพลังฟังดูก็รู้ว่าแข็งแกร่ง” หลี่จ้งซานกล่าว “ของที่พวกเราเก็บมาได้ ต้องส่งให้ขบวนรถไฟ 20% นี่เป็นกฎตายตัว”
20% ถือว่าไม่มาก เฉินหย่วนรับได้
“เพราะงั้น...” หลี่จ้งซานแสยะยิ้มกว้าง “คิดแล้ว ครั้งนี้พวกเราแต่ละคนได้แบ่งอย่างน้อย 60 ชิ้น! 60 ชิ้น! น้องชาย ตั้งแต่นี้ไป ในสายตาพี่ มีดบินเสี่ยวหลี่ก็เป็นแค่ขี้ ส่วนมีดบินของนายต่างหากที่พี่จะยอมรับ! มีดบินเสี่ยวเฉิน!”
สิบนาทีต่อมา ขบวนรถไฟที่ตรวจสอบแล้วว่าปลอดภัยทยอยเปิดประตูตู้หมายเลข 2, 3 และ 4 รถสองคันเร่งเครื่องแล่นเข้าไปในตู้หมายเลข 4
ระหว่างทาง เฉินหย่วนใช้พลังควบคุมโลหะ งัดมีดบินออกมาจากประตูรถได้อีกหนึ่งกำมือ
ตู้สี่ตู้ด้านหน้าของขบวนรถไฟเป็นตู้สำหรับผู้เหนือธรรมชาติ แต่ละตู้สูงเกิน 6 เมตร และกว้างกว่าตู้ด้านหลังอย่างเห็นได้ชัด ดูก็รู้ว่าเป็นผลงานของผู้เหนือธรรมชาติสายช่างกลในขบวนรถไฟ เช่นเดียวกับรถจี๊ป