ทั้งสองสบตากัน มีดบินยังคงลอยอยู่เหนือมือทั้งสองข้างของสวี่หง หลี่จ้งซานมองพลางยิ้มกริ่ม “เฉินน้องชายของฉัน ทำได้ดีมาก ไม่เลวเลย”
สุดท้ายสวี่หงก็ยอมส่งหนังหมาป่า 2 ผืน กรงเล็บหมาป่า 6 ชิ้น และเขี้ยวหมาป่า 9 ซี่ให้แต่โดยดี หลี่จ้งซานยื่นมือโอบไหล่เฉินหย่วนแล้วหัวเราะลั่น “ไปกันเถอะ ขึ้นไปดื่มชากัน อย่าให้เสียงหมาเห่าแค่สองครั้งมาทำลายอารมณ์ดี ๆ ตอนเก็บเกี่ยวของพวกเราเลย!”
พอเดินขึ้นบันได ก็เห็นชั้นบนของตู้รถหมายเลข 4 เฉินหย่วนกับพวกอีกสามคนกวาดตามองอย่างสนอกสนใจ หลี่จ้งซานยิ้มกล่าว “ตู้รถของผู้เหนือธรรมชาติดีกว่าตู้รถธรรมดาตั้งเยอะ อย่างน้อยก็มีเตียง ให้นอนหลับได้เต็มที่ แถมยังมีพื้นที่ส่วนตัวด้วย”
หลี่จ้งซานชี้ไปทั้งสองฝั่ง “ห้องไหนยังไม่ล็อกก็เลือกได้เลย ฉันอยู่ห้องนั้น ว่าไงพี่ชาย จะมาเป็นเพื่อนบ้านกันไหม?”
หลี่จ้งซานพักอยู่ห้อง 21 ส่วนเฉินหย่วนเลือกห้อง 22 ข้างในมีเตียงเล็กกว้างหนึ่งเมตร เฉินหย่วนถาม “ช่างกลคนนั้นเป็นคนจัดการทั้งหมดนี่เหรอ?”
“อืม ตู้รถหมายเลข 3 กับ 4 เป็นแบบนี้เหมือนกัน ส่วนตู้รถหมายเลข 2 สภาพดีกว่านี้อีก มีแค่ 18 ห้อง ตอนนี้ยังว่างอยู่ 5 ห้อง ส่วนตู้รถหมายเลข 1 น่ะเหรอ ฉันบอกได้แค่ว่านายไปดูเองก็รู้”
จากนั้นหลี่จ้งซานก็หันไปบอกลูกน้องที่อยู่นอกประตู “พวกนายพาเพื่อนของน้องเฉินไปดูที่พักหน่อย จัดให้อยู่เหมือนพวกนาย อยู่ตู้รถหมายเลข 6 ก็ได้”