“มีเหล็กกล้าคุณภาพดีที่สุดไหม? เอามาให้ฉันอีก 100 ชั่ง”
“วันนี้ยังจะชาร์จพลังอีกไหม?”
“กี่โมงแล้วล่ะ แน่นอนว่าต้องพักสิ”
“ยังเช้าอยู่เลยนะ”
“เช้าบ้าบออะไร ฉันต้องพักฟื้นแรงกายแรงใจบ้างสิ”
“อ้อ”
หนิวไหลรู้สึกเสียดายมาก ทั้งที่ยังมีเวลาให้ชาร์จพลังเพิ่มอีกเป็นหมื่นนัดแท้ ๆ
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะพอใช้หรือเปล่า
เมื่อเห็นเหล็กกล้าที่มีปริมาณน้อยกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด เฉินหย่วนจึงอธิบายว่า “ที่ฉันพูดว่า 100 ชั่ง หมายถึง 100 กิโลกรัมนะ”
หนิวไหลหยิบออกมาให้อีกก้อนหนึ่ง เฉินหย่วนใช้เขตแดนทองคำห่อหุ้มมันไว้ แล้วนำกลับไปยังตู้รถหมายเลข 4
ก่อนหน้านี้ อาหารในตู้โดยสารธรรมดามีแค่พอประทังชีวิต อยากกินให้อิ่มแทบเป็นไปไม่ได้ ส่วนอยากให้มีรสชาติยิ่งไม่ต้องพูดถึง เป็นแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ
แต่คืนนี้ไม่เพียงได้ปริมาณเพิ่มขึ้นมากจนกินอิ่ม รสชาติก็ยังดีขึ้นหลายระดับด้วย
เกือบสองในสามของผู้คนกินไปก็ร้องไห้ไป
พวกเขาไม่ได้กินอาหารหลากหลายแบบนี้มานานแสนนานแล้ว
แม้แต่ตู้โดยสารธรรมดายังเป็นเช่นนี้ ตู้โดยสารของพวกคนที่มีเส้นสายกับผู้เหนือธรรมชาติก็ย่อมดีกว่า ส่วนพวกผู้เหนือธรรมชาติยิ่งไม่ต้องพูดถึง เนื้อสัตว์กินได้เต็มที่ มะเขือเทศยัดไส้เนื้อคนละสองลูก ผักใบเขียวคนละครึ่งชาม
นี่เหมือนคนกำลังขาดแคลนอาหารตรงไหนกัน?
แค่อาหารมื้อค่ำคืนนี้ หากกินอย่างประหยัด ก็เลี้ยงคนทั้งขบวนรถได้สิบวันถึงครึ่งเดือน
ต่อให้แค่อยากให้ทุกคนได้กินดี ๆ จะได้พักฟื้นแรงกายแรงใจไว้รับมือกับเมืองเล็ก ๆ ในวันพรุ่งนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องแจกให้ทุกคน
แค่ให้พวกคนหนุ่มแน่นที่คัดเลือกมาได้กินอิ่มก็พอ