“พี่หย่วน~” จางชิงหยวนมองตาละห้อย เรียกเสียงอ่อนหวานจนแทบละลาย
เฉินหย่วนเตะใส่เขาทันที “อย่ามาทำเสียงเลี่ยน ไอ้บ้า”
เขาโยนให้คนละมวน จากนั้นก็ยื่นให้หงเสี่ยวเทียนอีกมวน ส่วนตัวเองค่อยควักออกมาจุดสูบเป็นคนสุดท้าย คำแรกอมควันไว้ในปาก ไม่สูดเข้าปอด พอคำที่สองค่อยสูดลงปอด หลี่จ้งซานมองอย่างอิจฉาแล้วพูดว่า “พี่น้อง ฉันนับถือนายจริง ๆ บุหรี่หัวจื่อควักออกมาทีละซอง ราวกับสูบยังไงก็ไม่มีวันหมด”
“ซองสุดท้ายแล้ว”
“จริงเหรอ?”
“จริง”
บุหรี่หัวจื่อหนึ่งลังหมดเกลี้ยงแล้ว เดี๋ยวตอนซูฉิงไปอาบน้ำ เขาจะให้เธอไปขอจากลุงฝูมาอีกหนึ่งลัง
“อย่ามาหลอกฉันนะ พี่น้อง!”
หลี่จ้งซานหนักใจ ถ้าเป็นแบบนี้ก็อดแบ่งสูบแล้วสิ?
เฉินหย่วนหมดคำพูดจริง ๆ “แกนี่ลืมไปแล้วหรือไงว่าพรุ่งนี้เราต้องทำอะไร?”
“อ้อ จริงด้วย”
บุหรี่ไม่มีวันหมดอายุ
ตราบใดที่เมืองเล็ก ๆ ไม่ถูกปล้นจนเกลี้ยง เขาก็ต้องหามาได้อีกหลายลังแน่
“พูดถึงเรื่องนี้” หลี่จ้งซานเสนอ “พวกเราสามคนร่วมมือกันไหม? พรุ่งนี้เข้าไปถล่มเมืองเล็ก ๆ ให้มันราบคาบ!”
เฉินหย่วนเหลือบมองหงเสี่ยวเทียน พลางนึกในใจว่า สองวันนี้หมอนี่ไม่ได้สนิทสนมกับหงเสี่ยวเทียนหรอกหรือ? ทำไมถึงตัดหงเสี่ยวเทียนออกจากทีมอย่างเปิดเผยแบบนี้ ช่างไม่เห็นแก่หน้ากันเลย
“โธ่ พี่น้อง คิดอะไรอยู่?” หลี่จ้งซานรีบอธิบาย “ฉันหมายถึงพวกเราสามคน นาย ฉัน แล้วก็เสี่ยวเทียน ส่วนเสี่ยวจางฉันก็อยากพาไปด้วย แต่ต้องให้พี่เมิ่งอนุญาตก่อน”