ซูฉิงยังคงรวบผมเป็นมวยโดยไม่ใช้อุปกรณ์ช่วย เผยลำคอระหงขาวผ่อง มือหนึ่งถือถุง อีกมือคล้องแขนเฉินหย่วนไว้ “ชอบขนาดนั้นเลยเหรอ? ตะลึงไปแล้วนะ~”
“พูดเกินไปแล้ว” เฉินหย่วนปากแข็งเล็กน้อย
ซูฉิงสวมรองเท้าส้นสูง เดินผ่านโรงรถหมายเลข 2, 3 และ 4 ขึ้นบันไดไปยังห้องหมายเลข 22 เฉินหย่วนยังไม่ทันได้ทำอะไร เธอก็วางถุงลงกับพื้น แล้วโอบคอเขาด้วยสองมือ เอ่ยเสียงหวานราวลมหายใจหอมกรุ่น “งั้นอยากให้ฉันใส่ชุดนี้ต่อ หรือเปลี่ยนเป็นกระโปรงลูกไม้ล่ะ?”
ลูกไม้... ฟังดูไม่เลวเหมือนกัน!
เฉินหย่วนเลือกให้เปลี่ยน!
“งั้นคุณออกไปรอก่อน~”
“มีอะไรบ้างที่ฉันยังไม่เคยเห็น?”
“แบบนี้ถึงจะมีเซอร์ไพรส์ไง~”
ก็จริง
เฉินหย่วนเดินออกจากห้อง
หลังซูฉิงเปลี่ยนชุดเสร็จ เธอค่อย ๆ เปิดประตู
เฉินหย่วนถึงกับตาค้าง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นสาวสวย เขาคิดว่าตัวเองเจอผู้หญิงมาไม่น้อย แต่ผู้หญิงที่ทั้งสวยและมีเสน่ห์อย่างซูฉิง เขายังไม่เคยพบจริง ๆ
โดยเฉพาะเสน่ห์ของเธอ
ผู้หญิงสวยมีถมไป
แต่ผู้หญิงที่มีเสน่ห์นั้นมีไม่มาก
“สวยไหม?”
ซูฉิงเปลี่ยนเสื้อผ้าและถุงน่อง จากสีดำเป็นสีเนื้อ แต่ไม่ได้เปลี่ยนรองเท้าส้นสูง เธอยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยด้วยสองมือ แล้วหมุนตัวหนึ่งรอบในห้องแคบ ๆ
เธอปล่อยผมลงแล้ว เส้นผมนุ่มสลวยทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง
ความคล่องแคล่วจากชุดกระโปรงรัดรูปหายไปจนหมด เหลือเพียงความเซ็กซี่!
เธอเหมือนปีศาจสาวยั่วยวนไม่มีผิด!
…………
“ปัง~”
ซูฉิงจุดบุหรี่หลังเสร็จกิจให้เฉินหย่วนด้วยตัวเอง ก่อนกอดเขาจากด้านหลัง เมื่อสัมผัสได้ว่าเธอเหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล เฉินหย่วนจึงยื่นมือไปลูบแก้มเธอ “วางใจเถอะ เธอไม่ต้องลงแรงเปล่าหรอก”