ฝนยังคงเทลงมา ตกกระทบกับแผ่นหินสีเขียว แตกกระจายเป็นละอองน้ำสีขาว
การชักดาบของจางฉีเฉินไม่สะดุดแม้แต่น้อย
คมดาบเสียดสีกับฝักดาบไม้เก่าแก่ เกิดเสียงทื่อ ๆ เสียดแทงฟัน
ดาบโบราณดำทองคำหนักแปดสิบชั่ง ถูกเขากวัดแกว่งเป็นเงาดำรูปจันทร์เสี้ยว
ทหารเตี้ยคนนั้นที่พิงกำแพง เพิ่งจะวางนิ้วลงบนไกปืน
เขายังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ
ด้วยสัญชาตญาณ เขาละทิ้งการยิงปืน รีบยกปืนยาวจงเจิ้งขึ้นขวางเหนือศีรษะด้วยสองมือ
พยายามจะกันดาบที่ฟันลงมาจากหัวนี้
"กึ๊ก"
ลำกล้องปืนที่หลอมจากเหล็กกล้า พร้อมกับท้ายปืนไม้วอลนัทแข็ง
ต่อหน้าดาบโบราณดำทองคำ กลับเปราะบางราวกับกระดูกอ่อนที่ตากแห้ง
คมดาบตัดผ่านตัวปืนได้อย่างไม่มีอุปสรรค ประกอบกับแรงมหาศาล ฟันเข้าไปที่กระดูกไหปลาร้าด้านซ้ายของชายคนนั้น
ไม่มีความรู้สึกติดขัดใด ๆ
ตัดกระดูกไหปลาร้าขาด
คมดาบทะลุเข้าช่องอกโดยตรง ซี่โครงหักทีละซี่ราวกับฟืนแห้ง
เสียงกระดูกแตกชัดเจนท่ามกลางพายุฝน
ปลายดาบทะลุออกจากบั้นเอวด้านขวาของเขา
แรงที่ยังไม่หมดไป กระแทกลงบนแผ่นหินสีเขียวอย่างหนัก
เสียงอู้อี้ "ตูม"
แผ่นหินแตกร้าวเป็นรอยแยก โคลนน้ำเหลืองกระเด็นกระจาย
ทหารเตี้ยยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
ปืนที่หักครึ่งในมือร่วงลงไปในแอ่งน้ำ
เขาอ้าปากค้าง ในลำคอส่งเสียง "อึ้ก ๆ" เหมือนลมรั่ว
จากนั้นไม่นาน รอยเลือดเส้นหนึ่งที่เฉียงจากไหล่ซ้ายไปยังบั้นเอวขวา ก็ค่อย ๆ ซึมขยายบนเครื่องแบบทหารสีเหลืองดิน
"ฉ่ำ"
ช่วงบนของร่างกายไหลร่นลงตามรอยตัดที่เรียบเนียน
กระแทกลงในโคลนน้ำ
ช่วงล่างของร่างกายโยกเยกสองที แล้วล้มคว่ำลงด้านหลังอย่างแข็งทื่อ
เลือดร้อน ๆ พุ่งออกมาราวกับท่อน้ำแตก
เลือดปนกับพายุฝน ถูกลมกลางคืนพัดไปยังกลางลานบ้าน
ลู่เจี้ยนซวินยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว
ของเหลวอุ่น ๆ กระเด็นมาใส่ครึ่งหน้าของเขาโดยตรง
เขาชะงัก
หลังมือปาดที่แก้มโดยไม่รู้ตัว
เต็มมือไปด้วยสีแดงจ้าของเลือด
กลิ่นคาวเลือดหนักหน่วง ปนกับกลิ่นเหม็นของลำไส้แตก พุ่งตรงเข้าจมูก
ท้องของลู่เจี้ยนซวินเกิดปั่นป่วนอย่างรุนแรง
ขาสองข้างอ่อนแรง ล้มนั่งลงในโคลนน้ำโดยตรง
เครื่องแบบทหารสักหลาดที่สั่งตัดพิเศษเปื้อนโคลนเหลือง แต่เขาไม่รู้สึกตัว มีเพียงจ้องมองศพสองท่อนบนพื้นอย่างแข็งทื่อ
ฟันบนฟันล่างกระทบกันอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียง "เกรก ๆ"
"อ๊า——!"
ทหารอ้วนคนหนึ่งที่อยู่แถวหน้าสุดทนไม่ไหวในที่สุด
เขากรีดร้องเสียงแหลม ปืนยาวในมือโยนทิ้งลงพื้น แล้วหันหลังวิ่งออกไปนอกลานบ้าน
เสียงกรีดร้องนี้แพร่ระบาดราวกับโรคระบาด
ทหารกวงมินตั๋งที่เหลืออีกสิบกว่าคน ตกใจจนหน้าซีด
ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเก็บปืน
พวกเขาผลักดันกันเอง เหยียบเท้าเพื่อนทหารด้วยกัน ลนลานถอยร่นออกไปนอกประตูลานบ้านที่หักพัง
ปืนสิบกว่ากระบอก กลายเป็นเศษเหล็กไปหมด
สายตาทุกคู่ จ้องไปที่ชายที่ถือดาบ
จางฉีเฉินยืนอยู่ที่เดิม
ดาบโบราณดำทองคำปลายชี้ลงพื้น เลือดไหลหยดตามปลายดาบ
ไม่นานก็ถูกน้ำฝนชะล้างสะอาด เผยให้เห็นตัวดาบสีดำสนิท
เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
เลือดกิเลนขาวในกายยังคงเดือดพล่าน แผดเผาจนผิวหนังของเขาแดงก่ำ
น้ำฝนตกลงบนร่าง กลายเป็นไอน้ำสีขาวลอยขึ้น
จางฉีเฉินก้าวยาว ๆ ไปยังหน้าศพครึ่งท่อน
เท้าเหยียบลงบนหน้าอกของชายคนนั้น
รองเท้าบู๊ตทหารเหยียบลงในโคลนเลือด กระเด็นเป็นละอองน้ำสีแดง
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาลอดผ่านม่านฝน จ้องเขม็งไปที่ลู่เจี้ยนซวิน
ลู่เจี้ยนซวินถูกสายตาเพียงแค่นั้นจ้องจนตัวสั่นเทิ้ม
สองมือยันลงบนพื้นโคลน ถอยหนีไปครึ่งศอกโดยสัญชาตญาณ
"ดูให้ชัด ๆ"
เสียงของจางฉีเฉินราบเรียบมาก แต่กลับกลบเสียงฝนฟ้าคะนองทั่วทั้งลานบ้าน
เขาออกแรงบิดเท้า แล้วเตะพลิกศพช่วงล่าง
รองเท้าหนังกลับด้านของคนตายหลุดไปข้างหนึ่ง
จางฉีเฉินใช้ปลายดาบเขี่ยรองเท้าคู่นั้นขึ้นมา
"นายทหารข่าวกรองใหญ่ลู่ ทหารใต้บังคับบัญชาของนาย เท้ามีรูปร่างประหลาดจริง ๆ นะ"
ลู่เจี้ยนซวินกัดริมฝีปากแน่น บังคับตัวเองไม่ให้อ้วกออกมา
เขามองตามปลายดาบไป
ระหว่างหัวแม่เท้ากับนิ้วชี้เท้า มีช่องว่างกว้างมาก
ข้อกระดูกใหญ่และผิดรูป
"ช่องว่างขนาดนี้ กระดูกเสียรูปจากการถูกไม้เกี๊ยะหนีบเป็นเวลานานหลายปี"
จางฉีเฉินหัวเราะเย็นชา
คมดาบแหย่ขึ้นไปข้างบน ฉีกกางเกงทหารที่เอวของชายคนนั้น
กางเกงขาดออก
สิ่งที่โผล่ออกมาไม่ใช่กางเกงในตัวแบนที่ทางกองทัพแจกจ่าย
แต่เป็นผ้าขาวหยาบผืนหนึ่ง รัดแน่นอยู่ระหว่างขาหนีบ
"ผ้าซิ่นหนีบ"
จางฉีเฉินปักดาบโบราณดำทองคำลงในโคลนน้ำอย่างหนัก
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คว้าคอเสื้อเครื่องแบบทหารของลู่เจี้ยนซวิน
ฉุดนายข่าวกรองคนนี้ขึ้นมาจากโคลนน้ำอย่างแรง
ใบหน้าของลู่เจี้ยนซวินแดงขึ้นเป็นสีตับหมู เท้าสองข้างเตะไปมาอย่างไร้ทิศทางกลางอากาศ
จางฉีเฉินลากเขาไปเหนือศพ
"ดมดูสิ"
"ดมดูกลิ่นคาวทะเลบนตัวหมาญี่ปุ่นที่นายพามา ว่ามันหนักแค่ไหน!"
ลู่เจี้ยนซวินถูกกลิ่นเหม็นคาวโชยจนตาค้าง
สองมือกำข้อมือของจางฉีเฉินแน่น พยายามจะง้างนิ้วทั้งห้าที่แข็งราวกับคีมเหล็กออก
แต่ไม่ขยับแม้แต่น้อย
"ผม...ผมไม่รู้..." เสียงของลู่เจี้ยนซวินสั่นเทา
"เขาเพิ่งถูกส่งมาเสริมจากกองเสบียง...ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นสายลับ..."
จางฉีเฉินสะบัดข้อมือ โยนลู่เจี้ยนซวินออกไป
ลู่เจี้ยนซวินกลิ้งไปสองตลบในโคลนน้ำ ชนเข้ากับโอ่งน้ำครึ่งใบที่โคนกำแพง
เอามือกอดบั้นเอวส่งเสียงครางอู้อี้
จางฉีเฉินหมุนตัว เดินไปชักดาบดำที่ปักอยู่บนพื้น
เขากวาดสายตามองทหารที่หลบซ่อนอยู่นอกประตู
สายตาพาดผ่านไปถึงตรงไหน ทุกคนก็ก้มหน้าหลบ ไม่กล้าสบตา
เขาเดินไปที่ชายคาบ้านหลังใหญ่ มองดูท่านพ่อใหญ่จางที่ยังสลบอยู่
ผ้าเปื้อนถูกลมพัดเปิดมุมหนึ่ง เผยให้เห็นริมฝีปากแห้งแตก
จางฉีเฉินหมุนตัวกลับ กวัดแกว่งดาบเดินกลับเข้าไปกลางสายฝน
"กลับไปบอกผู้บังคับบัญชาของพวกแก"
สันดาบเคาะลงบนแท่นหินโม่แป้งลูกหนึ่งข้าง ๆ
เสียง "ดัง" หนึ่งครั้ง ประกายไฟกระเด็นกระจาย
"จางฉีซานตอนนี้บาดเจ็บสาหัส ต้องพักฟื้น"
"การป้องกันเมืองฉางซา"
"ธุรกิจในร่มของสายเก้า"
"รวมถึงบัญชีรายชื่อของหน่วยมืด"
"ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ให้ข้า จางฉีเฉิน รับช่วงดูแลทั้งหมด"
ลู่เจี้ยนซวินประคองโอ่งน้ำยืนขึ้น
มือเต็มไปด้วยโคลน กัดฟันอยากจะยกคำสั่งทหารออกมาข่ม
"แกกล้าขัดคำสั่งทหาร...จางฉีซานเป็นผู้บัญชาการป้องกันเมือง แกเป็นใครกัน..."
จางฉีเฉินไม่รอให้เขาพูดจบ
ก้าวยาว ๆ ข้ามโคลนเลือดบนพื้น เข้าไปจ่อหน้าลู่เจี้ยนซวิน
ดาบโบราณดำทองคำถูกยกขึ้นอย่างรวดเร็ว
สันดาบหนา ๆ พร้อมเสียงลม ฟาดลงบนไหล่ขวาของลู่เจี้ยนซวิน
เสียง "กึ๊ก" อันกังวานหนึ่งครั้ง
กระดูกไหปลาร้าของลู่เจี้ยนซวินแตกออกทันที
เขากรีดร้องอย่างเจ็บปวด เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรง คุกเข่าลงบนแผ่นหินสีเขียวอย่างหนัก
เจ็บจนน้ำตาไหลพราก
จางฉีเฉินหมุนข้อมือ กดคมดาบลงไป
ปลายดาบจ่อที่ปลายจมูกของลู่เจี้ยนซวิน
คมดาบเฉือนผิวบาง ๆ ที่ปลายจมูก เลือดหนึ่งหยดซึมออกมา
"ข้าพูดไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป สายเก้าข้าพูดได้แต่ผู้เดียว"
จางฉีเฉินมองเขาจากเบื้องบน
"ข้าไม่สนว่าแกจะมาจากหน่วยข่าวกรองทหารหรือกองข่าวกรอง"
"กล้านำสายลับเข้ามาในบ้านของข้า วันนี้หักกระดูกแกหนึ่งชิ้นถือว่าดอกเบี้ย"
"กล้ามาหน่วยมืดก่อกวนอีก เนื้อสองท่อนบนพื้นนั่น จะเป็นจุดจบของแก"
ลู่เจี้ยนซวินคุกเข่าอยู่ในโคลนน้ำ
ความเจ็บแปลบที่ปลายจมูกทำให้เขาไม่กล้าหายใจแรง
เขากลืนน้ำลายที่ปนน้ำฝนลงคอหนึ่งครั้ง
กล้ามเนื้อแก้มกระตุกอย่างรุนแรง
"กลิ้งออกไปจากบ้านของข้า"
เสียงของจางฉีเฉินเย็นชา
ลู่เจี้ยนซวินลนลานถอยหลังคลานไป
เขากอดไหล่ที่หัก โซซัดโซเซวิ่งออกจากประตูลานบ้าน
ทหารที่อยู่นอกประตูรีบหลีกทางให้
ไม่มีใครสนใจร่มครึ่งคันในโคลนน้ำ และไม่มีใครสนใจศพสายลับญี่ปุ่น
คนกลุ่มหนึ่งราวกับหมาแพ้ทางที่หนีตาย หายไปในตรอกสายฝน
ในลานบ้านกลับสู่ความเงียบงัน
มีเพียงเสียงฝนตกกระทบกระเบื้องสีเขียวเป็นจังหวะขาว ๆ
จางฉีเฉินเก็บดาบโบราณดำทองคำเข้าฝัก
เขาสะบัดละอองน้ำบนปลายดาบ หมุนตัวเดินไปใต้ชายคา
จากปลายตรอก จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้ารีบเร่งดังมา
เหยียบลงในแอ่งน้ำ เสียงหนักแน่นและรวดเร็ว
"พี่เฉิน!"
เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาในประตูลานบ้าน
รองนายทหารจางสวมเสื้อกันฝนยางสีดำ ชายเสื้อด้านล่างเปื้อนโคลนเหลืองไปหมด
หมวกทหารก็ไม่สวม หอบหายใจแรง ๆ
เขาก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้าน
พื้นรองเท้าเหยียบเข้ากับของเหนียวหนืดสิ่งหนึ่ง
ก้มหน้าลงมอง
ศพครึ่งท่อนที่ลำไส้ไหลย้อย กำลังนอนอยู่ข้างเท้า
น้ำฝนย้อมแผ่นหินสีเขียวเป็นสีแดงคล้ำทั่วทั้งลาน
รองนายทหารจางสูดลมหายใจเย็นเยียบ
เขามองข้ามศพไป เห็นจางฉีเฉินใต้ชายคา
และท่านพ่อใหญ่จางที่นอนอยู่ข้างเก้าอี้ไม้ไผ่ ไม่รู้เป็นตายร้ายดี
"พี่เฉิน นี่มัน..."
รองนายทหารจางเอื้อมมือไปที่ปืนพกที่เอว เสียงเริ่มตึงเครียด
"ญี่ปุ่นลงมือแล้วเหรอ? ท่านพ่อใหญ่เขา..."
จางฉีเฉินไม่ได้มองศพบนพื้น
เขาวางดาบโบราณดำทองคำตั้งไว้ข้างเท้า คว้าผ้าแห้งผืนหนึ่งขึ้นมาเช็ดเลือดที่ปลายแขน
เขาเงยหน้าขึ้น สายตามองผ่านม่านฝน
กล้ามเนื้อข้างกรามตึงเกร็ง
"แจ้งนายพลแห่งประตูทั้งเก้า ให้นายมาเข้าพบข้าทันที!"