เพียงไม่นาน ภายในป่าไผ่หลังเขาก็มีศิษย์จำนวนไม่น้อยมามุงดูเรื่องสนุก
เผย์โจวยืนอยู่กลางป่าไผ่ มือถือกระบี่เล่มหนึ่ง เขามองเหล่าศิษย์ที่ล้อมกันเป็นวง ก่อนเลื่อนสายตาไปยังเซี่ยเจาซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์
ทั้งสองสวมอาภรณ์เต๋าของสำนักชิงเสวียนเหมือนกันแท้ ๆ ทว่าด้วยใบหน้าหล่อเหลาจนเกินจริงของเซี่ยเจา จึงเห็นได้ชัดว่าเขาโดดเด่นกว่าเผย์โจวมาก
“สวรรค์ นั่นเซี่ยเจาหรือ? หน้าตาดีจริง ๆ”
“ศิษย์พี่หยุนหยวนช่างมีวาสนาดีนัก มีสามีเลี้ยงดูตั้งแต่วัยเยาว์ที่รูปงามถึงเพียงนี้!”
“ระวังคำพูดด้วย นั่นเป็นแค่ข่าวลือไม่ใช่หรือ ศิษย์พี่หยุนหยวนไม่เคยยอมรับว่าตนมีสามีเลี้ยงดูตั้งแต่วัยเยาว์เสียหน่อย!”
“นั่นสิ พวกเขาแค่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นคู่รักวัยเยาว์ก็เท่านั้น เซี่ยเจายังอายุน้อยกว่าศิษย์พี่หยุนหยวนสามปี เห็นชัด ๆ ว่าศิษย์พี่หยุนหยวนมองศิษย์น้องเซี่ยเป็นน้องชายต่างหาก”
“ก็ไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ เสียหน่อย อายุน้อยกว่าสามปีเอง ไม่ใช่สามสิบปีสักหน่อย!”
……
เมื่อได้ยินเหล่าศิษย์ข้างกายถกเถียงแสดงความคิดเห็นกัน เผย์โจวจ้องเซี่ยเจาเบื้องหน้า ดวงตาพลันหม่นลงเล็กน้อย ก่อนแค่นหัวเราะในใจ
หึ สามีเลี้ยงดูตั้งแต่วัยเยาว์!
ก็แค่คนไร้ค่าที่มีดีเพียงรูปลักษณ์เท่านั้น
“ศิษย์พี่เซี่ย” เผย์โจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ล่วงเกินแล้ว”
เมื่อศิษย์ที่อยู่ข้าง ๆ ตีฆ้องส่งสัญญาณ เผย์โจวก็กระชับกระบี่ในมือ พุ่งเข้าจู่โจมเซี่ยเจาอย่างรวดเร็ว ก่อนอีกฝ่ายจะทันได้ขยับ