ถึงขั้นที่เสินอวิ๋นยวนหลอกเซี่ยเจาว่าพวกเขาสองคนคบหากันแล้ว เพื่อให้เขาตัดใจ
“อาหยวน หากเมื่อสามปีก่อนเจ้าตัดสินใจแยกทางกับเซี่ยเจาเพราะอยากให้เขามีอนาคตที่ดีกว่า ตอนนี้เขาก็ปกป้องเจ้าได้แล้ว เจ้าตอบรับเขาเสียก็ได้ เหตุใดถึงยังต้องหลอกเขาอีก?”
หลังเหวินซื่อเหยากล่าวจบ คล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยต่อว่า “หรือว่าเจ้าหนุ่มเซี่ยเจาคนนั้นเปลี่ยนใจไปแล้ว?”
“ไม่ใช่” เสินอวิ๋นยวนหลุบตาลง สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย
เขาไม่เพียงไม่เปลี่ยนใจ ตรงกันข้าม หลังจากมอบใจให้แล้วกลับถูกนางเหยียบย่ำจนแหลกสลายอย่างไร้ความปรานี
เสินอวิ๋นยวนกล่าวว่า “ข้าอยู่กับเขาไม่ได้”
เมื่อเหวินซื่อเหยาได้ฟังคำพูดของนาง ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงเอ่ยว่า “ได้ นอกจากเรื่องนี้แล้ว อาหยวนยังต้องการให้ข้าช่วยอะไรอีกหรือไม่?”
เดิมทีเสินอวิ๋นยวนคิดว่าเหวินซื่อเหยาจะโกรธเรื่องนี้ ทว่าจนกระทั่งนางเงยหน้าขึ้นสบดวงตาอ่อนโยนของบุรุษตรงหน้า จึงเข้าใจว่าเขารักและตามใจนางถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีทางโกรธนาง
ทั้งที่รู้ว่าเขามีใจให้นาง แต่นางก็ยังดึงเขาเข้ามาพัวพัน เสินอวิ๋นยวนเพิ่งเคยชิงชังตนเองเช่นนี้เป็นครั้งแรก
เพราะในเนื้อเรื่องต้นฉบับไม่ได้กล่าวถึงจุดจบของเหวินซื่อเหยา แต่ด้วยเหตุนี้เอง นางจึงหวังว่าเขาจะไม่ต้องพบเคราะห์ร้ายเพียงเพราะเข้าไปเกี่ยวข้องกับนาง
เสินอวิ๋นยวนมองเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ศิษย์พี่เหวิน ท่านรับปากข้าสักเรื่องได้หรือไม่ หากในวันหน้า...ท่านตกอยู่ในอันตรายเพราะข้า และการบอกความจริงของวันนี้จะช่วยให้ท่านรอดชีวิตได้ โปรดพูดออกมาเถิด”