เหล่าศิษย์ที่เดิมทีคิดจะเข้าไปตีสนิท ต่างหยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นท่าทีรังเกียจของเซี่ยเจา
แม้ท่าทางของเซี่ยเจาเมื่อครู่จะไม่ได้ทำร้ายใคร แต่กลับเป็นการหยามเกียรติอย่างยิ่ง
เหวินซื่อเหยาซึ่งยืนอยู่ข้างเสินอวิ๋นยวนเห็นท่าทางเช่นนั้นของเขา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยเรียกให้หยุด ทว่ากลับมีมือหนึ่งดึงชายแขนเสื้อของเขาไว้
เสินอวิ๋นยวนส่ายหน้าให้เขา “ศิษย์พี่เหวิน ช่างเถิด”
เหวินซื่อเหยากล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ “แต่เขาจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร...”
เสินอวิ๋นยวนเอ่ยอย่างสงบ “บางทีคุณชายเซี่ยอาจไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้อง เป็นข้าเองที่ยืนไม่มั่นคงจนชนเขาก่อน”
คุณชายเซี่ยงั้นหรือ?
เมื่อได้ยินเสินอวิ๋นยวนเรียกคุณชายเซี่ยด้วยน้ำเสียงห่างเหินเช่นนี้ ผู้คนในที่นั้นไม่น้อยต่างประหลาดใจอย่างยิ่ง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าเซี่ยเจาเคยเป็นศิษย์สำนักชิงเสวียนหรอกหรือ? ยังลือกันว่าเขากับเสินอวิ๋นยวนสนิทสนมกันเป็นพิเศษมิใช่หรือ แล้วเหตุใดตอนนี้ทั้งสองคนถึงได้เหินห่างกันเช่นนี้?”
“เจ้าเห็นตรงไหนว่าพวกเขาสนิทสนมกันเป็นพิเศษ? อย่าไปเชื่อคำพูดเหลวไหลของพวกคนดูเมื่อก่อนสิ ตอนประลองกันทั้งคู่แทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันเลย ไม่รู้พวกเจ้าไปได้ยินข่าวลือมาจากไหน”
“ถึงทั้งคู่จะมาจากสำนักชิงเสวียนแล้วอย่างไร? เสินอวิ๋นยวนเป็นถึงน้องสาวแท้ ๆ ของประมุขสำนักชิงเสวียน เมื่อสามปีก่อน ต่อให้เซี่ยเจาเป็นศิษย์สำนักชิงเสวียนจริง แล้วศิษย์ธรรมดาอย่างเขาจะมีโอกาสพบเสินอวิ๋นยวนซึ่งเป็นน้องสาวของประมุขสำนักได้หรือ?”
“บางทีนางคงเห็นว่าเซี่ยเจาเก่งกาจ จึงเข้าไปประจบเอาใจ แต่เซี่ยเจากลับไม่แม้แต่จะสนใจนาง น่าขันจริง ๆ”
“เหตุใดเจ้าถึงพูดจาไม่น่าฟังเช่นนี้ ตาบอดหรือไร? ไม่เห็นหรือว่าคุณหนูเสินถูกคนชนเข้าใส่?”