เสินอวิ๋นยวนฟังถ้อยคำของผู้ชมรอบข้าง พลางทอดสายตามองกระจกผิวน้ำตรงกลาง
ปฏิกิริยาแรกของนางคือ เป็นไปไม่ได้
ตำแหน่งผู้ชนะเลิศงานชุมนุมพันธมิตรเซียนที่สำนักเซียนหลิงครองต่อเนื่องกันมา ย่อมไม่มีทางถูกช่วงชิงไปได้ ด้วยเหตุผลอื่นใดไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง เพราะมีเซี่ยเจาอยู่ในงาน ในฐานะพระเอก เขาย่อมไม่มีวันพ่ายแพ้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาได้กระบี่ประจำกายอย่างกระบี่เสวียนเทียนมาแล้ว ก็ยิ่งไม่มีทางแพ้
ภายในกระจกผิวน้ำ เซี่ยเจาสวมชุดเต๋าสีดำขลิบทอง เนื้อผ้าขับเน้นรูปร่างอันสมบูรณ์แบบ ไหล่กว้างเอวสอบของเขา
เส้นผมยาวรวบขึ้น ผิวขาวเย็นไร้ตำหนิ ดวงตาหงส์ลึกล้ำมืดมน สันจมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเปี่ยมเสน่ห์ ทว่าภายใต้ความประณีตนั้นกลับแผ่กลิ่นอายคมกริบ
ยามนี้กระจกผิวน้ำจับภาพใบหน้าของเขาไว้พอดี ดวงตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองมายังกระจก ครั้นเสินอวิ๋นยวนสบเข้ากับแววตาเย็นเยียบของเขาในภาพ ก็ให้รู้สึกราวกับว่าเขากำลังมองนางอยู่
บัดนี้ใบหน้าและดวงตาคู่นั้นของเขา สอดประสานเป็นคนเดียวกับชายในฝันร้ายที่นางเคยฝันเห็นอย่างสมบูรณ์
เมื่อนึกถึงภาพที่ไม่นานมานี้นางทำให้เขาโกรธจนจากไป เสินอวิ๋นยวนก็รู้ดีว่าพวกเขาทั้งสองไม่มีวันย้อนกลับไปเป็นดังเดิมได้อีกแล้ว
ความหยิ่งทระนงที่ฝังลึกในกระดูกของเซี่ยเจา ไม่มีทางยอมให้เขาก้มหัวเป็นครั้งที่สอง
นางกับเขาถูกกำหนดให้เดินสวนทางกัน
เสินอวิ๋นยวนละสายตา ก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ร่างกายข้าไม่ค่อยสบาย ขอกลับไปพักก่อน”
เนี่ยเซ่าเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเสินอวิ๋นยวนกล่าวเช่นนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย นึกว่านางจะไม่อยู่ชมการแข่งขันรอบสุดท้าย ทั้งที่ผลการแข่งขันเกี่ยวพันกับการที่เซี่ยเจาและคนอื่น ๆ จะคว้าตำแหน่งผู้ชนะเลิศให้สำนักเซียนหลิงได้อีกครั้ง