ลากรถต่อเนื่องมาหลายวัน ต่อให้จีชิงชิงมีกำลังมาก ไหล่ของนางก็ยังถูกเสียดสีจนแทบดูไม่ได้
ค่ำวันนั้น ระหว่างพักผ่อน จีชิงชิงนิ่วหน้า พลางนวดไหล่เบา ๆ อยู่ตลอด เซียวอี้หานเห็นทุกอย่างเข้า จึงเอ่ยเสียงเรียบขณะที่ขันทีหลิวกำลังเปลี่ยนยาให้เขา “เอายาไปทาให้สาวใช้คนนั้นด้วย”
ขันทีหลิวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรับคำอย่างรวดเร็ว เมื่อเปลี่ยนยาให้เซียวอี้หานเสร็จ เขาก็ยิ้มแย้มยื่นขวดยาให้จีชิงชิง นางเห็นขันทีหลิวยื่นยาให้ก็ถึงกับงุนงง
ขันทีหลิวอมยิ้ม ขยับเข้าไปใกล้จีชิงชิงแล้วกระซิบว่า “ชิงเอ๋อร์ นี่เป็นยาที่นายท่านสั่งให้ข้านำมามอบให้เจ้าโดยเฉพาะ นายท่านยังจดจำเจ้าอยู่ ต่อไปเจ้าก็จงตั้งใจรับใช้นายท่านให้ดี!”
จีชิงชิงอึ้งไปเล็กน้อย การกระทำของเซียวอี้หานทำให้นางซาบซึ้งใจอยู่บ้าง
ทว่าเมื่อเห็นยาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด นางก็ปฏิเสธทันที “ข้าเพียงเหนื่อยล้าเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องทายาหรอก อีกอย่าง ยาของพวกเราใกล้หมดแล้ว เก็บยาเหล่านี้ไว้ให้ท่านกับกู้เฟิงเถิด”
“บาดแผลของพวกเขาสาหัสนัก เดิมทีก็ขาดแคลนทั้งหมอและยาอยู่แล้ว หากไม่ทายารักษาแผลอีก ด้วยอากาศเช่นนี้ แผลของพวกเขาคงอักเสบเป็นหนอง ถึงตอนนั้นพวกเราคงได้แต่ร้องไห้”
เวลานั้นกู้เฟิงเพิ่งกลับจากการไปปลดทุกข์ เขาได้ยินคำพูดของจีชิงชิงแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ ตลอดหลายปีที่ทำงานให้ผู้เป็นนาย เขาได้รับบาดเจ็บมานับไม่ถ้วน ทว่าไม่เคยมีใครใส่ใจว่าร่างกายของเขาหายดีหรือยัง
ต้องรู้ว่าในช่วงหลายวันที่จีชิงชิงซึ่งเป็นเด็กสาวบอบบางต้องลากรถ คนที่รู้สึกผิดที่สุดก็คือกู้เฟิง ในฐานะหัวหน้าผู้คุ้มกันของนายท่าน ยามนี้เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกพ่ายแพ้ ได้แต่เดินไปพักอีกด้านอย่างหดหู่
ขันทีหลิวได้ฟังคำพูดของจีชิงชิงก็ขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้มเช่นกัน เขาไม่ฝืนให้นางทายาอีก อย่างไรเสียสิ่งที่จีชิงชิงพูดก็เป็นความจริง พูดไปแล้ว บ่าวไพร่อย่างพวกเขามิใช่ต้องคิดถึงนายท่านเป็นสำคัญหรอกหรือ