ระหว่างทางกลับ จีชิงชิงยื่นหมั่นโถวให้เด็กชายตัวน้อย ก่อนถามด้วยความสงสัยว่า “พวกเจ้าชื่ออะไร เหตุใดจึงถูกขาย?”
เด็กชายตัวน้อยกำมือของจีชิงชิงแน่นขึ้น มือของนางหยาบกระด้างแต่กลับอบอุ่น ส่วนมืออีกข้างถือหมั่นโถวอุ่น ๆ ไว้ เขาตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยว่า “ข้าชื่อมู่โถว น้องชายชื่อสือโถว ท่านพ่อท่านแม่ล้มป่วยจนสิ้นใจ ท่านลุงกับท่านอาเห็นว่าพวกข้ากินข้าวเปลือง” พวกเขายึดบ้านกับที่ดินของครอบครัวไป แล้วขายพวกข้าทิ้ง พอเอ่ยถึงบิดามารดา ดวงตาของเด็กชายก็แดงก่ำ
จีชิงชิงเอ่ยอย่างจนใจว่า “เด็กน้อย ข้าบอกตามตรง พวกเรากำลังถูกเนรเทศ พวกเจ้าสองพี่น้องติดตามข้าไป เกรงว่าจะไม่มีวันสุขสบาย”
มู่โถวคิดว่าจีชิงชิงไม่ต้องการพวกเขาแล้ว ถึงกับไม่ยอมกินหมั่นโถวในมือ เขามองนางอย่างร้อนรน น้ำตาไหลพราก พลางร้องไห้ไปกล่าวไปว่า “พวกข้าไม่กลัวความลำบาก ขอร้องท่านอย่าทิ้งพวกข้าเลย”
จีชิงชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบาน นางลูบเส้นผมแห้งกรอบของมู่โถว แล้วกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “วางใจเถิด ต่อไปพวกเจ้าก็คือครอบครัวของข้า ข้าจะเป็นพี่สาวของพวกเจ้า”