มีบางอย่างถูกโยนกระแทกเข้ามาในโถงใหญ่ของซุ้มประจัญบานเสียวอู่ถัง ทำให้เสียงอู่หยางกับเหล่าผู้บริหารระดับสูงพากันลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งด้วยความตกใจ
เมื่อมองให้ชัด จึงเห็นว่าเป็นคนคนหนึ่ง แขนขาบิดงอผิดรูป บนร่างยังมีดาบผีเสื้อปักอยู่ พร้อมส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
“เสี่ยวเต่า!”
เสียงอู่เชียงยังนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์ แต่ก็มองออกทันทีว่าเป็นน้องชายภรรยาของตน ถึงกับถูกคนหักแขนหักขาจนพิการ ช่างบังอาจเกินไปแล้ว!
“ใครมันรนหาที่ตาย กล้ามาก่อเรื่องถึงซุ้มประจัญบานเสียวอู่ถัง!”
“กล้าทำร้ายน้องชายภรรยาของเจ้าสำนักอีก ไม่รู้หรือไงว่าคำว่าตายเขียนยังไง!”
“……”
ทุกคนหันไปมองทางประตูโถงพร้อมกัน เจียงเฉินเดินเข้ามาเพียงลำพัง
“คุณคือเจ้าสำนักของซุ้มประจัญบานเสียวอู่ถังหรือ?”
เจียงเฉินไม่สนใจคนอื่น มองไปยังเสียงอู่เชียงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์
“ไอ้หนุ่ม กล้าบุกเดี่ยวเข้ามาในซุ้มประจัญบานเสียวอู่ถังของฉัน นึกว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์วิถียุทธ์แล้วจะเดินกร่างที่นี่ได้หรือไง?”
เสียงอู่เชียงพูดพลางหัวเราะเยาะ
น้องชายภรรยาของเขาเป็นยอดฝีมือวิถียุทธ์ระดับแนวหน้า แต่กลับพ่ายแพ้ให้เจียงเฉิน คนข้างนอกก็ยังขวางเจียงเฉินไว้ไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเจียงเฉินเป็นปรมาจารย์วิถียุทธ์ตัวจริง
“พวกไก่อ่อนหมาขี้เรื้อน คิดจะขวางฉันด้วยหรือ?”
เจียงเฉินกวาดตามองทั่วโถง พูดอย่างสงบนิ่ง
ประโยคเดียวทำให้ทุกคนโกรธจัด
“ไอ้คนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ! พี่น้องของฉันทุกคนเป็นปรมาจารย์วิถียุทธ์ มีตั้งสิบคน!”
เสียงอู่เชียงหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อแกอยากตาย ฉันก็จะสงเคราะห์ให้!”
เสียงอู่เชียงโบกมือครั้งใหญ่ ปรมาจารย์วิถียุทธ์ทั้งสิบคนก็กรูเข้าล้อมเจียงเฉินด้วยท่าทีดุดัน ภาพตรงหน้ามากพอจะทำให้คนธรรมดากลัวจนฉี่ราด!