ตอนเดินออกจากหมู่บ้านพักพนักงาน ลู่หยานยังรู้สึกว่ายังเล่นไม่จุใจเลย
ที่บ้านคุณยายหวังมีพี่ชายพี่สาวหลายคน ของเล่นก็สนุก เธอเพิ่งเล่นไปได้ครึ่งชั่วโมง แม่ก็ดึงตัวออกมาเสียแล้ว
“แม่คะ เดี๋ยวกลับไปแล้วหนูขอไปเล่นที่บ้านคุณยายหวังอีกนะ”
“ได้ กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่อยไปเล่นนะ”
บ้านป้าหวังอยู่ตึกเดียวกัน แถมยังอยู่ใกล้กันด้วย ซ่งอวี่จึงวางใจให้ลู่หยานไปเล่น
หมู่บ้านพักพนักงานอยู่ใจกลางเมือง ไม่ไกลจากร้านสหกรณ์ เดินแค่ยี่สิบนาทีก็ถึง
ทั้งครอบครัวสามคนเดินเอื่อย ๆ ไปข้างหน้า ซ่งอวี่คอยชี้ชวนให้ทั้งสองดูอาคารและทิวทัศน์รอบ ๆ เป็นระยะ
แต่พอเดินมาถึงหน้าร้านสหกรณ์ ยังไม่ทันได้เข้าไป จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ฟังดูแปลกหน้าแต่แฝงความคุ้นเคยอยู่บ้าง เรียกเธอขึ้นมา
“ซ่งอวี่”
“ซ่งอวี่!”
เมื่อเห็นคนที่วิ่งมาจากไกล ๆ ซ่งอวี่ก็ชะงักงันไปชั่วขณะ
จากนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่า คนคนนี้ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้น
เหมือนจะชื่อเหอเหมย์ลี่ หรือหยวนเหมย์ลี่กันนะ?
เธอจำไม่ค่อยได้ เพราะตอนเรียนอีกฝ่ายเป็นนักเรียนเรียนไม่เก่ง ปกติชอบไปคลุกคลีกับพวกเด็กเรียนไม่เก่งในห้อง ทั้งสองคนแทบไม่เคยติดต่อกันเลย
“คุณคือ...เหมย์ลี่เหรอ?”
เพราะลืมนามสกุลของอีกฝ่ายไปแล้ว ซ่งอวี่จึงเรียกเธอด้วยชื่อไปตรง ๆ
“ฮ่า ๆ คนได้ที่หนึ่งอย่างคุณยังจำฉันได้ด้วยเหรอ!”
เหอเหมย์ลี่หัวเราะเสียงดัง ก้าวเข้ามาหมายจะคล้องแขนซ่งอวี่ แต่ซ่งอวี่หลบได้ทัน
ลู่เอ้อโอบเอวซ่งอวี่อย่างเงียบ ๆ ก่อนถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ภรรยา คนนี้เป็นเพื่อนคุณเหรอ?”
“ไม่ใช่ เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้นของฉัน”