เมื่อเห็นซ่งอวี่เลือกผ้ากำมะหยี่ขิดในที่สุด เหอเหมย์ลี่ก็เดินเข้ามาถามว่า “เธอจะเอาไปตัดเสื้อกันหนาวเหรอ”
“เปล่าหรอก ซื้อให้แม่ อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่แล้ว อยากซื้อของขวัญให้ท่านสักหน่อย” ซ่งอวี่ตอบ
เหอเหมย์ลี่พยักหน้า แล้วลองหยั่งเชิงต่อว่า “เธอกลับมาทั้งทีไม่ง่ายเลยนะ ซื้อของให้แม่อย่างเดียว ไม่ซื้อให้พ่อด้วยเหรอ”
“ฉันจำได้ว่าเธอยังมีพี่ชายกับน้องชายด้วยใช่ไหม”
ซ่งอวี่ยิ้มโดยไม่รับคำ เพียงพูดว่า “พ่อก็มีของขวัญเหมือนกัน แต่ส่งไปให้ตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้ว”
“หลายเดือนก่อน ฉันส่งบทความไปที่หนังสือพิมพ์ชวนหนานรายวัน พอได้รับเลือก พวกเขาก็ส่งของมาให้ตั้งหลายอย่าง”
“ในนั้นมีปากกาหมึกซึมทอง 12K แบรนด์ฮีโร่ แล้วก็แก้วเคลือบกับตั๋วต่าง ๆ อีก”
“พ่อชอบเขียนชอบวาด ฉันก็เลยส่งปากกาหมึกซึมไปให้”
“เธอส่งบทความไปที่หนังสือพิมพ์ชวนหนานรายวันด้วยเหรอ แถมยังได้รับเลือกอีก!”
เหอเหมย์ลี่แทบไม่อยากเชื่อ ซ่งอวี่ที่เป็นปัญญาชนแล้วแต่งงานกับคนชนบท ยังเขียนบทความที่หนังสือพิมพ์ชวนหนานรายวันเลือกลงได้ด้วย
ในสายตาเธอ ซ่งอวี่แต่งไปอยู่ชนบทก็เหมือนหงส์ตกลงไปในเล้าไก่ ไม่มีวันบินกลับขึ้นมาได้อีก
แต่ใครจะคิดว่าเธอจะมีโชคถึงเพียงนี้...
เห็นเหอเหมย์ลี่ตกตะลึง ซ่งอวี่ก็ไม่สนใจ หยิบผ้ากำมะหยี่ขิดกับตั๋วไปจ่ายเงิน
หลังจากนั้นเหอเหมย์ลี่ก็เอาแต่หงอย แต่ยังไม่ยอมไปไหน คอยเดินตามทั้งสามคนไปทั่วร้านสหกรณ์
ซ่งอวี่พบว่าของที่ซื้อได้ด้วยตั๋วอุตสาหกรรมนั้น ที่บ้านไม่ได้ขาดอะไร
ส่วนของที่บ้านขาด เธอก็ไม่มีตั๋วซื้อ!