“ไม่รู้คราวนี้เธอจะใช้พริกไปเท่าไรอีก”
มองตามแผ่นหลังของซ่งอวี่ที่เดินจากไป ยายลู่พึมพำกับตัวเอง ตาลู่ฟังไม่ชัดว่าเธอพูดอะไร จึงคิดว่าเธอแค่เหนื่อยแล้วพูดว่า “เหนื่อยก็ไปพักข้าง ๆ สักหน่อยสิ”
“พักอะไร ฉันยังทำงานไหว!”
ยายลู่รีบก้มลง แล้วตัดข้าวต่อ
ซ่งอวี่ใช้ชีวิตในชนบทมาหลายปีแล้ว ไม่ใช่นักเรียนมัธยมปลายบอบบางที่แม้แต่ไก่ก็ยังฆ่าไม่เป็นอีกต่อไป
พอกลับถึงบ้าน ซ่งอวี่ก็ให้ลู่หยานเล่นอยู่หน้าประตู ส่วนตัวเองเข้าไปในครัว หยิบมีดเล็กออกมาจัดการกบบูลฟร็อก
ส่วนที่กินได้ของกบบูลฟร็อกคือเนื้อบริเวณขาทั้งสี่และรอบอก หลังจากลอกหนังและควักเครื่องในออกแล้ว ก็ล้างเนื้อด้วยน้ำ ไม่นานเนื้อกบบูลฟร็อกใสเป็นประกายก็จัดการเรียบร้อย
ก่อนเข้าครัว ซ่งอวี่ออกไปมองลู่หยานที่ลานบ้านก่อน เมื่อแน่ใจว่าเด็กกำลังใช้นิ้วแหย่รูมดอยู่หน้าประตูบ้าน จึงค่อยวางใจเดินเข้าครัว
เธอล้างเขียงกับมีดด้วยน้ำก่อน จากนั้นหั่นเนื้อกบบูลฟร็อกเป็นชิ้นเล็ก ๆ เวลาผัดไฟแรงจะได้เข้าเนื้อยิ่งขึ้น
หลังหั่นเนื้อกบบูลฟร็อกเสร็จ ซ่งอวี่ก็หยิบพริกแห้งมากำหนึ่ง หั่นเป็นท่อนสั้น ๆ แล้วหยิบกระเทียมมาหั่นเป็นแผ่น
ก่อนเตรียมผัดกบบูลฟร็อก เธอมองโหลน้ำมันหมูด้วยความลังเล……
ถ้าอยากทำกบบูลฟร็อกให้อร่อยหอม ก็ต้องใส่น้ำมัน เกลือ และพริกให้จัดเต็ม!
แต่น้ำมันหมูที่บ้านมีจำกัด ถ้าเธอผัดกบบูลฟร็อกแล้วใช้น้ำมันหมูไปมากเกินไป ยายลู่ต้องไม่พอใจแน่
ซ่งอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจใส่น้ำมันหมูน้อยหน่อย รอคราวหน้าโรงเรียนออกบัตรเนื้อและพ่อแม่ส่งบัตรมาให้ ค่อยไปซื้อหมูสามชั้นที่คอมมูนมาเจียวเป็นน้ำมันหมู