“พ่อ แม่ ทำไมถึงทะเลาะกันอีกแล้ว!”
หลังจากลู่เอ้อไปส่งลู่หยานแล้ว ก็แวะไปเดินดูแถวบ่อน้ำ
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตลอดครึ่งเดือนข้างหน้า บ่อน้ำสองแห่งของหมู่จะอยู่ในความรับผิดชอบของบ้านหลิวเอ้อร์
หัวหน้าหมู่ให้เขาหาเวลาไปดู คอยกำกับหลิวเอ้อร์ให้ให้อาหารปลา
ดังนั้น หลังจากไปส่งลู่หยานที่โรงเรียนตอนบ่าย เขาก็แวะไปดูบ่อน้ำทั้งสองแห่งอีกครั้ง พอแน่ใจว่ามีหญ้าเป็นอาหารปลาแล้วจึงกลับมา
แต่ยังไม่ทันเข้าลานบ้าน ก็ได้ยินแม่กำลังด่าคนอยู่ กลัวว่าทั้งสองคนจะลงไม้ลงมือกัน เขาจึงรีบเข้าไปในบ้าน
“ลู่เอ้อ มาช่วยตัดสินหน่อย พ่อเธอขึ้นเขาไปเก็บไข่ไก่ป่ามาได้หกฟอง ฉันให้เขาเก็บไว้สี่ฟอง มันผิดตรงไหนหรือไง”
“พ่อเธอปิดประตูปัง แล้วตอกไข่ไก่ป่าทั้งหกฟองลงชามหมดเลย ฉันโมโหแทบตาย”
ลู่เอ้อตกใจกับการกระทำของพ่อตัวเองอีกครั้ง วันนี้พ่อช่างกล้าหาญขึ้นมาเต็มที่ ทำอะไร ๆ ก็ขัดใจแม่ไปเสียหมด น่านับถือจริง ๆ!
“พ่อ ไข่ไก่ป่าหกฟองก็เยอะอยู่ พ่อน่าจะเก็บไว้สักสองสามฟอง รอวันพรุ่งนี้หรือมะรืนค่อยกิน”
“แม่เธอบอกให้เก็บไข่ไก่ป่าไว้สี่ฟอง รอพี่ใหญ่เธอกลับมากิน”
ลู่เอ้อ: …
พูดไปพูดมาตั้งนาน สุดท้ายบูมเมอแรงก็ย้อนมาปักตัวเขาเอง
ลู่เอ้อเปลี่ยนท่าทีทันควัน แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “แม่ ไข่ไก่ป่านี่พ่อเป็นคนเก็บมาเอง พ่ออยากกินก็กินไปสิ ทำไมต้องเก็บไว้ให้พี่ใหญ่ด้วย”
“ตั้งแต่โบราณมามีแต่ลูกกตัญญูต่อพ่อ ไหนเลยจะมีพ่อกตัญญูต่อลูก”
“พูดจาเหลวไหลอะไรของเธอ!”
ยายลู่ตบแขนลู่เอ้อดังเพียะ หลังจากเขาพูดจาหยอกล้อกลบเกลื่อน ในที่สุดสองสามีภรรยาสูงวัยบ้านลู่ก็เลิกตั้งแง่ใส่กัน