ตาลู่รู้ดีว่าลูกชายคนโตกับหลานชายทั้งสองคนมีอิทธิพลต่อยายลู่มากแค่ไหน!
ที่เธอยังตัดใจจากความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้ในชั่วข้ามคืนก็เป็นเรื่องปกติ เขาทำได้เพียงค่อย ๆ ชี้แนะเธออยู่เบื้องหลัง
เพียงแต่ไม่รู้ว่า……ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับลู่เอ้อจะกลับมาดีเหมือนเดิมได้หรือไม่
ในห้อง ลู่เอ้อเข้าไปกอดซ่งอวี่ แต่กลับถูกเธอตบมือปัดออก
“ทำอะไรน่ะ ไม่ร้อนหรือไง”
“เมีย ขอโทษนะ”
ลู่เอ้อขยับเข้าไปหาอีกครั้ง เขาแนบศีรษะชิดซ่งอวี่ ทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียง
ลู่หยานหลับไปแล้ว นอนแนบมุ้งเหมือนลูกหมูน้อย ชิดผนังเพื่อซึมซับความเย็นจากผนัง
ซ่งอวี่รู้ว่าลู่เอ้อขอโทษเรื่องอะไร เธอพูดว่า “เธอไม่ต้องขอโทษแทนแม่หรอก แม่ก็คือแม่ เธอก็คือเธอ”
“แต่เพราะเธอเป็นแม่ฉัน ถึงได้ด่าเธอแบบนี้! ถ้าเธอไม่ได้แต่งงานกับฉัน เธอก็คงไม่โดนแม่ฉันด่า”
เรื่องนี้เองที่ทำให้ลู่เอ้อรู้สึกผิด เขาเคยไปบ้านพ่อตาหลายครั้ง ทุกครั้งก็ต้องตะลึงกับท่าทีที่พวกเขาทะนุถนอมลูกสาว
เพราะอย่างนั้น หลายครั้งเขาจึงเข้าใจว่าทำไมพี่สะใภ้ของเมียถึงโกรธ และชอบพูดจาประชดประชัน
เขาเคยแอบถามเมียว่า พ่อแม่รักเธอขนาดนี้ ไม่กลัวพี่สะใภ้โกรธหรือ แล้วเมื่อพ่อแม่สามีแก่ตัวลง เธอจะไม่ดูแลพวกเขาอย่างดีหรือ
เมียตอบเขาว่า “ในเมื่อฉันได้รับความรักจากพ่อแม่อย่างเท่าเทียมกับพี่ชาย ฉันก็ย่อมต้องรับผิดชอบหน้าที่เท่า ๆ กับพี่ชาย”
“ลู่เจี้ยนหัว ฉันขอบอกเธอไว้ก่อนให้ชัดเจน เรื่องดูแลพ่อแม่ฉันตอนแก่ ฉันกับพี่ชายจะแบ่งกันรับผิดชอบคนละครึ่ง!”