เห็นว่าได้ทั้งเป็ดและเงินมาครบแล้ว ลู่เอ้อยิ้มพลางพูดว่า “ลุงหมิงครับ เรื่องเรียบร้อยแล้ว ผมไปส่งคุณกลับเอง”
หัวหน้าหมู่โบกมือ “จะไปส่งอะไร ฉันจำเป็นต้องให้คนไปส่งถึงจะหาประตูบ้านตัวเองเจอหรือไง”
ก่อนออกไป เขาหันไปมองหวงต้าซานอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยคำเตือนอย่างชัดเจน
เมื่อครู่ตอนซ่งอวี่พูดว่าจะไปแจ้งตำรวจ หัวใจของเขาก็แทบจะสั่นตามไปด้วย...
กองพลดาวแดงเพิ่งมีหลิวเอ้อร์ก่อเหตุปล้นปลาไปคนหนึ่ง จะให้มีหวงต้าซานขโมยเป็ดอีกคนไม่ได้แล้ว
พอเห็นลู่เอ้อส่งสายตาให้ เขาก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายแค่ขู่คนตระกูลหวง หัวใจที่แขวนค้างอยู่จึงวางลงได้ในที่สุด
ต้องบอกว่าคนที่มาจากเมืองนั้นไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ ดูทั้งคำพูดและบุคลิก แค่ไม่กี่ประโยคก็ทำเอาคนตระกูลหวงเกรงขามได้แล้ว
ตอนออกจากบ้านตระกูลหวง ซ่งอวี่เดินนำอยู่ข้างหน้า ส่วนยายลู่อุ้มเป็ดเดินตามอยู่ท้ายแถว...
เมื่อเห็นคนตระกูลลู่เดินออกไปกันหมดแล้ว เพื่อนบ้านที่อยู่รอบ ๆ ก็รู้ตัวว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูอีก จึงแยกย้ายกลับบ้านของตัวเอง
พอเข้าบ้าน ยายลู่ก็ประคองเป็ดกลับไปไว้ในโรงเรือนสัตว์อย่างระมัดระวัง ก่อนจะไปหาซ่งอวี่ที่ห้องโถงเพื่อขอเงิน
——
“อะไรนะ ให้แค่ครึ่งเดียว ทำไมล่ะ!”
“ลู่เอ้อ ไก่เป็ดพวกนี้ฉันเป็นคนดูแล แกแค่พูดไม่กี่คำก็คิดจะแบ่งเงินไปสองหยวนห้าเชียวหรือ!”
ยายลู่โมโหจนซดน้ำเปล่าเย็นไปหลายอึก ก่อนจะชี้หน้าลู่เอ้อแล้วด่า
แต่ลู่เอ้อกลับไม่สะทกสะท้าน นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสบายใจ
ไม่ใช่ว่าเขาอยากได้สองหยวนห้านี้นักหนา ทั้งหมดก็เพื่อระบายความโกรธแทนเมีย
เรื่องที่ยายลู่เอาซ่งอวี่เป็นที่ระบายอารมณ์ก่อนมื้อเย็นยังค้างคาใจเขาอยู่