บ้านพี่ใหญ่ลู่ในตำบล
หวังอวี้เฟินเพิ่งเตรียมตัวออกจากบ้านไปทำงาน ก็ถูกแม่แท้ ๆ มาดักอยู่หน้าประตู
“แม่ แต่เช้าเลยมีอะไรหรือ? รอให้หนูไปทำงานก่อนเถอะ ตอนเที่ยงกลับมาแล้วค่อยคุยกัน”
หวังอวี้เฟินเปิดประตูให้แม่เข้าไปนั่งในบ้าน
ส่วนตัวเองหยิบกุญแจเตรียมออกไป แต่กลับถูกเฉินอ้ายชุนขวางไว้
หวังอวี้เฟินขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “แม่ จะทำอะไรน่ะ! มีอะไรก็พูดมา หนูจะสายแล้วนะ”
ตุ้บ!
เฉินอ้ายชุนทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น กอดขาหวังอวี้เฟินแล้วเริ่มร้องไห้โฮ
ท่าทางของนางทำให้หวังอวี้เฟินตกใจ “แม่ ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
เธอเพิ่งถามออกไป ยังไม่ทันที่เฉินอ้ายชุนจะตอบ ก็ได้ยินเพื่อนร่วมตึกพักพนักงานตะโกนเรียก “อวี้เฟิน เสร็จหรือยัง? เร็วเข้า!”
หวังอวี้เฟินอยากออกไปคุยกับอีกฝ่ายสักสองคำ แต่กลับพบว่าขาท่อนล่างถูกเฉินอ้ายชุนกอดไว้แน่น
ไม่มีทางเลือก เธอจึงตะโกนออกไปว่า “พี่หม่า แม่หนูมาหา มีเรื่องจะคุยกับหนู รบกวนช่วยลางานครึ่งวันกับโรงงานให้หนูทีนะคะ”
“ถ้าอย่างนั้น...ก็ได้ ฉันไปก่อนนะ”
พี่หม่าไม่ได้อยู่ต่อ หันหลังเดินออกจากตึกพักพนักงานไป
หวังอวี้เฟินปิดประตู “แม่ ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่ รีบพูดมาเถอะ”
ในเมื่อขอลาครึ่งวันแล้ว เธอก็มีเวลานั่งคุยกับแม่
เธอออกแรงดึงอีกฝ่ายให้ลุกจากพื้น แล้วประคองไปนั่งบนม้านั่ง
ทั้งสองเพิ่งนั่งลง เฉินอ้ายชุนก็คว้ามือหวังอวี้เฟินไว้ ทำเอาเธอตกใจสะดุ้ง
“อวี้เฟิน ตอนนี้ที่บ้านพึ่งพาได้แค่ลูกแล้ว”
“แม่ ตกลงมีเรื่องอะไร พูดมาตรง ๆ เถอะ อย่ามัวอ้ำอึ้ง”
แต่เช้ายังไม่ทันได้ออกจากบ้าน ก็ถูกแม่ดักอยู่หน้าประตูแล้ว