แม้ลู่หยานจะชอบเล่น แต่ตั้งแต่เข้าโรงเรียนมา เธอก็สอบได้ที่หนึ่งทุกครั้ง
เพราะเดิมทีก็ชอบเล่นอยู่แล้ว พอได้เล่นจึงยิ่งสนุกจนไม่รู้จักยับยั้ง
ซ่งอวี่เห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายมากนัก ปล่อยให้ลูกเติบโตไปตามธรรมชาติ ผลคือพอเปิดเทอม เธอกลับสอบได้ที่สองของห้อง...
ส่วนคนที่ได้ที่หนึ่งของห้องก็คือ “รองชนะเลิศตลอดกาล” ของห้อง!
ตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่ผ่านมา นอกจากช่วยงานที่บ้านแล้ว อีกฝ่ายก็เอาแต่อ่านหนังสือ
เขาสาบานว่าจะเอาชนะลู่หยานในชั้นประถมศึกษาปีที่สองให้ได้ที่หนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าการสอบครั้งแรกหลังเปิดเทอมจะทำให้ความฝันเป็นจริง!
ดังนั้นวันที่ได้กระดาษคำตอบคืนมา เขาจึงถือกระดาษไปโบกตรงหน้าลู่หยานซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอโกรธจนแทบระเบิด
เพราะอย่างนั้น พอกลับถึงบ้านหลังเลิกเรียน สิ่งแรกที่ลู่หยานทำจึงไม่ใช่ไปหาเพื่อนเล่น แต่เป็นการหยิบสมุดการบ้านออกมา ตั้งใจทำการบ้านที่ครูสั่ง
“แม่คะ หนูจะไม่ออกไปเล่นอีกแล้ว หนูจะตั้งใจทำการบ้าน!”
เห็นแก้มป่อง ๆ ของลู่หยาน ซ่งอวี่ก็อดจิ้มไม่ได้ จากนั้นก็ลูบหัวปลอบเธอว่า “เสี้ยวหยาน วัยนี้ชอบเล่นไม่ใช่เรื่องผิด แต่เล่นแล้วก็อย่าให้กระทบการเรียนนะ”
พูดจบก็ถามต่อว่า “การบ้านวันนี้ทำเสร็จหรือยัง?”
ลู่หยานพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ทำเสร็จแล้วค่ะ”
“ในเมื่อทำเสร็จแล้ว ก็รีบออกไปเล่นเถอะ เล่นสักพักแล้วค่อยกลับมากินมื้อเย็น”
ลู่หยานลังเลมาก สายตาของเธอมองออกไปนอกลานบ้าน แล้วก็เหลือบมองหนังสือ ตัดสินใจไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง