ลู่เสี่ยวเหมยร้อนใจจนน้ำตาคลอเบ้า มือทั้งสองกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่ชายคนรอง
แต่ลู่เอ้อไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเธอด้วยแววตาให้กำลังใจ
หวังอวี้เฟินยังคงพูดจ้อไม่หยุด วางแผนอนาคตให้เธอ ลู่เสี่ยวเหมยทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลุกขึ้นตะโกนว่า “ทำไมพี่สะใภ้ใหญ่จะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ ถึงต้องเอาอนาคตของหนูไปแลกด้วย เงินที่หนูใช้เรียนก็มาจากกองกลาง ไม่ใช่เงินของพี่ลู่เจี้ยนกั๋วเสียหน่อย!”
ลู่เจี้ยนกั๋วคือชื่อของพี่ใหญ่ลู่ ส่วนลู่เอ้อชื่อเจี้ยนหัว ลู่ซานชื่อเจี้ยนตั้ง และลู่เสี่ยวเหมยชื่อเจี้ยนลี่
พวกเขายังมีพี่สาวคนโตอีกคน ชื่อลู่เจี้ยนหงส์
“เจี้ยนลี่ ตะโกนอะไรของเธอ พูดกับพี่ชายแบบนั้นได้ยังไง! ฉันว่าเรียนหนังสือมาก็เสียเปล่า ไม่มีมารยาทสักนิด”
เมื่อเห็นว่าลู่เสี่ยวเหมยกล้าต่อต้าน หวังอวี้เฟินก็ลุกขึ้นทันที ชี้หน้าด่าเธอ
ยายลู่ก็ช่วยพูดเข้าข้างด้วยว่า “เจี้ยนลี่ พูดกับพี่ชายแบบนั้นได้ยังไง รีบขอโทษเดี๋ยวนี้”
ลู่เสี่ยวเหมยเป็นคนขี้กลัว แต่มีความคิดเป็นของตัวเอง เธอรู้ว่าพ่อแม่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวและลำเอียง แต่ขอเพียงได้เรียนหนังสือ ต่อให้ไม่พอใจแค่ไหนเธอก็อดทนได้
แต่ตอนนี้เป็นเรื่องการเรียน ต่อให้เป็นคนอารมณ์ดีแค่ไหนก็ต้องระเบิดอารมณ์ เธอจึงตะโกนใส่หวังอวี้เฟินว่า “อย่ามาใช้คำว่าพี่สะใภ้ใหญ่ก็เหมือนแม่กับฉัน เธอเป็นใครกัน! พ่อแม่ฉันยังมีชีวิตอยู่แท้ ๆ เธอกลับรีบร้อนทำร้ายลูกสาวของพวกท่านเสียแล้ว!”
“รอให้พ่อแม่ตายไปก่อน เธอกับพี่ใหญ่คงจับฉันหั่นเป็นชิ้น ๆ เอาไปขายเลยสินะ!”
หวังอวี้เฟินแต่งเข้าตระกูลลู่มาเกือบสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกลู่เสี่ยวเหมยชี้หน้าด่า เธอโกรธจนเงื้อมือตบ แต่ถูกลู่เอ้อคว้าแขนไว้เสียก่อน