ซ่งอวี่ไม่อยากเป็นจุดสนใจ จึงปล่อยให้ทุกคนเข้าใจไปเองว่าของพวกนี้เป็นของที่บ้านเดิมส่งมาให้
ครูคณิตศาสตร์มองสมุดโน้ตกับปากกาหมึกซึมด้วยแววตาอิจฉาอย่างเห็นได้ชัด
“สมุดสองเล่มนี้ใช้ได้นานเลยนะ แถมปากกาด้ามนั้นก็ดูเหมือนจะเป็นปากกาหมึกทองคำ 12K แบรนด์ฮีโร่ เพิ่งออกมาในปีนี้ หาซื้อในตลาดยากมาก”
“ด้ามนี้หรือคะ” ซ่งอวี่หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาถามครูคณิตศาสตร์
“ใช่ ๆ รุ่นนี้กำลังฮิตเลย มีข้าราชการกับครูในเมืองหลายคนใช้กัน”
“เดือนก่อนฉันไปร้านสหกรณ์ที่ตำบล อยากดูว่ามีปากการุ่นนี้ไหม ใครจะคิดว่าร้านสหกรณ์ในตำบลไม่มีขายเลย”
ครูคณิตศาสตร์พูดอย่างเสียดาย เงินเดือนของพวกเขาไม่น้อย แต่ของที่ซื้อได้ในหมู่บ้านกับตำบลมีน้อยเหลือเกิน เรียกได้ว่ามีเงินก็ซื้อของที่ถูกใจไม่ได้
ซ่งอวี่พลิกปากกาหมึกซึมไปมาดู นอกจากรูปลักษณ์กับคุณภาพที่ดีกว่าอยู่บ้างแล้ว ส่วนอื่นก็เหมือนกันหมด
“ครูเหอ ถ้าซื้อปากกาด้ามนี้ที่ร้านสหกรณ์ ราคาเท่าไหร่คะ”
“เก้าหยวน”
“ฮึบ...”
ซ่งอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างอดไม่ได้ ของชิ้นนี้ราคาเก้าหยวนเชียวหรือ...
ปากกาหมึกซึมแบรนด์ฉางเจียงที่เธอใช้อยู่ตอนนี้ ซื้อจากร้านสหกรณ์มาในราคาสองหยวน
แต่ปากกาหมึกซึมในมือด้ามนี้กลับราคาเก้าหยวน!
แถมมีเงินก็ยังหาซื้อไม่ได้ เธอจะไม่ตกใจได้อย่างไร
“แหะ ๆ คือว่า ครูซ่ง...”
“ครูเหอ มีอะไรหรือคะ”
เห็นครูคณิตศาสตร์ถูมือไปมา ยิ้มประจบประแจง ซ่งอวี่ก็รู้สึกงุนงง
“คือว่า ปากกาด้ามนี้ขายให้ฉันได้ไหม ฉันให้สิบหยวน!”