หลิวเอ้อร์เป็นคนเกียจคร้าน วัน ๆ เอาแต่ลอยชาย งานบ้านส่วนใหญ่เป็นแม่ของเขากับหลี่เสี่ยวหัวที่ทำกัน
แม้แต่จำนวนครั้งที่เด็กสองคนออกไปตัดหญ้ายังมากกว่าเขาเสียอีก!
ดังนั้นที่ลู่เอ้อพูดจึงไม่ผิดเลย หากเขาต้องเข้าคุก สำหรับแม่ลูกตระกูลหลี่แล้วกลับเป็นการหลุดพ้นเสียมากกว่า
แต่ทางหมู่ก็มีความลำบากของทางหมู่ ลู่เอ้อพูดไปอย่างนั้นเอง
หลังจากทั้งสามคนคุยเล่นกันจบ หัวหน้าหมู่ก็เก็บรอยยิ้ม น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาก “อีกสองวันหมู่จะจัดคนไปเก็บถั่วลิสง ถั่วลิสงที่หมู่เราปลูกมีไม่มากก็จริง แต่ก็ประมาทไม่ได้”
“เหลาไป๋ ถึงแกจะเป็นนักบัญชีหมู่ แต่ช่วงเก็บถั่วลิสงอย่าเอาแต่อยู่ในสำนักงาน ออกไปเดินตรวจให้มากหน่อย”
พูดจบก็หันไปบอกลู่เอ้อ “เจี้ยนหัว แกก็เหมือนกัน ไม่ต้องลงแปลง ไปลาดตระเวนกับเหลาไป๋ คอยป้องกันไม่ให้ชาวบ้านแอบซ่อนหรือแอบกินถั่วลิสง”
ถั่วลิสงไม่เหมือนข้าวกับข้าวโพด ไม่ต้องต้ม ไม่ต้องตากให้แห้ง ขุดขึ้นจากดินก็เอามากินได้เลย
ดังนั้นจึงมีชาวบ้านแอบกินกันในแปลง กินเสร็จก็ขุดหลุมลึก ๆ ฝังเปลือกถั่วลิสงลงไป ใครจะไปพบเข้าได้
เพราะอย่างนี้ ทุกปีตอนขุดถั่วลิสง หัวหน้าหมู่จึงอยากมีร่างแยกสิบร่างกับดวงตายี่สิบคู่ คอยจับตาดูชาวบ้านในแปลงถั่วลิสงโดยเฉพาะ
เหลาไป๋พยักหน้า “พอดีข้าวหลวงของหมู่ส่งไปแล้ว ฉันจะได้พักหายใจสักระยะ ช่วงขุดถั่วลิสงฉันจะอยู่ในแปลง ไม่ไปไหนเลย”
คำตอบของเขาทำให้หัวหน้าหมู่พอใจ จากนั้นก็หันไปมองลู่เอ้อ “เจี้ยนหัว แล้วแกล่ะ”