หลังจัดการคนจากหมู่บ้านถงซินเสร็จแล้ว กลางลานก็เหลือเพียงหลิวเอ้อร์ที่ยังถูกมัดอยู่
สายตาดูแคลน ตื่นเต้น และรังเกียจจากชาวบ้านในหมู่ต่างพากันจับจ้องมาที่เขา จนอดสะดุ้งไม่ได้ รู้ว่าถึงคราวจัดการเรื่องของตัวเองแล้ว
“ทุกคนเงียบก่อน จัดการคนนอกหมู่เสร็จแล้ว ตอนนี้เรามาหารือกันว่าจะจัดการหลิวเอ้อร์อย่างไรดี”
หัวหน้าหมู่พยายามทำให้ชาวบ้านในลานเงียบลง พวกเขาส่งเสียงดังเกินไปจนแทบไม่ได้ยินเสียงที่เขาพูด
“หัวหน้าหมู่ คนจากหมู่ซานก่างชดใช้เป็นปลาแล้ว งั้นบ้านหลิวเอ้อร์ก็ปรับคะแนนแรงงานไปเลยเถอะ!”
มีคนเสนอขึ้นมา และข้อเสนอนี้ก็เป็นความคิดของคนส่วนใหญ่เช่นกัน
หัวหน้าหมู่กับเลขาพรรคหมู่บ้านสบตากัน แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
เห็นได้ชัดว่าเรื่องจัดการหลิวเอ้อร์ ทุกคนมีความเห็นตรงกับพวกเขา ต่างคิดว่าการหักคะแนนแรงงานเป็นวิธีลงโทษที่ดีที่สุด
ขณะที่หัวหน้าหมู่กำลังจะประกาศบทลงโทษ หญิงชราคนหนึ่งก็พรวดออกมาจากฝูงชน
เธอทรุดเข่าลงกับพื้นดังโครม กอดหลิวเอ้อร์ไว้แล้วร้องไห้โฮ
“ลูกแม่เอ๊ย ทำไมถึงทำเรื่องไร้คุณธรรมแบบนี้ได้”
“ลูกเป็นเสาหลักของบ้านเรา ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา งั้นคนทั้งบ้านก็โดดบ่อน้ำตายไปด้วยกันเสียเลย”
คนที่มาคือแม่ของหลิวเอ้อร์ ฟงกุ้ยเซียง!
หลังฟงกุ้ยเซียงออกมา หลี่เสี่ยวหัวก็พาลูกสองคนออกมาจากฝูงชนด้วย
พวกเขาคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมฟงกุ้ยเซียง แล้วก้มกราบหัวหน้าหมู่กับชาวบ้านทุกคน
ที่แท้ครอบครัวนี้มาถึงตั้งนานแล้ว เพียงแต่ยืนเงียบอยู่ในฝูงชน ไม่ส่งเสียงสักคำ