ตอนกินมื้อกลางวัน ซ่งอวี่ถามหลานชายหลานสาวว่า “บ่ายนี้เสี้ยวหยานจะไปเล่นที่บ้านยายหวัง อี้ฮวนกับอี้หนิง พวกเธอจะไปไหม”
“คุณอาคะ พวกหนูจะไปค่ะ”
เด็กทั้งสองได้ยินแล้วก็ยกมือขึ้นพร้อมกันเพื่อบอกว่าอยากไป
พี่สะใภ้ตระกูลซ่งถลึงตาใส่พวกเขา ก่อนจะยิ้มอย่างจนใจ
เธอหันไปพูดกับซ่งอวี่ว่า “อาวี่ เธอไม่รู้หรอกว่าเจ้าลิงน้อยสองตัวนี้ชอบไปเล่นบ้านป้าหวังมากแค่ไหน”
“หืม?” ซ่งอวี่ค่อนข้างแปลกใจ “เพราะบ้านป้าหวังมีของเล่นเยอะหรือเปล่า”
“ก็มีส่วนหนึ่ง”
พี่สะใภ้ตระกูลซ่งพยักหน้า แล้วพูดต่อว่า “บ้านป้าหวังมีคนทำงานหลายคน ฐานะทางบ้านก็ดี เธอเป็นคนที่ยอมจ่ายเงินกับเรื่องกินเรื่องดื่ม”
“ของเล่นที่บ้านหลายชิ้นก็จ้างช่างไม้ทำให้ แถมเธอยังไปร้านสหกรณ์ซื้อขนมอยู่บ่อย ๆ”
“ทั้งขนมเถาซู บิสกิต ลูกอมผลไม้ ลูกอมนมกระต่ายขาว ที่บ้านมีครบทุกอย่าง แถมยังแบ่งให้สองคนนั้นกินอยู่บ่อย ๆ ด้วย!”
“มิน่าล่ะ” ซ่งอวี่เข้าใจขึ้นมาทันที “ฉันว่าแล้วเชียว ตอนถามสองคนนั้นว่าจะไปบ้านป้าหวังไหม อี้หนิงกับอี้ฮวนถึงกับตาเป็นประกายขึ้นมาทันที”
“ฮ่า ๆ ๆ ก็เห็นแก่ขนมกับของเล่นนั่นแหละ”
พี่สะใภ้ตระกูลซ่งหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ที่บ้านเธอก็ซื้อขนมให้เด็ก ๆ กินเป็นครั้งคราว แต่ไม่ได้ซื้อเยอะเหมือนป้าหวัง
ที่สำคัญคือเธอยังยอมให้เด็ก ๆ กินด้วย!
ต่อให้เป็นหลานชายของเสี่ยวต้าเจี่ยวที่ไม่ลงรอยกับเธอ แวะมาหาที่บ้าน บางครั้งเธอก็ยังให้ลูกอมผลไม้ไปเม็ดหนึ่ง
เพราะอย่างนั้น บ้านของป้าหวังจึงกลายเป็นสถานที่ที่เด็ก ๆ ในหมู่บ้านพักพนักงานชื่นชอบที่สุด
——
เพราะคิดถึงเรื่องที่จะได้ไปเล่นบ้านยายหวัง เด็กทั้งสามของตระกูลซ่งกินมื้อกลางวันเสร็จก็ไม่ยอมนอนกลางวัน พากันจะออกไปข้างนอกทันที