หวังอวี้เฟินโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ พอเห็นผักกาดขาวในมือลู่เสี่ยวเหมย ก็จ้องเขม็งราวกับอยากเจาะให้เป็นรู
ขณะที่ลู่เสี่ยวเหมยกำลังทำอะไรไม่ถูก ซ่งอวี่ก็ช่วยตอบแทนว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ ก่อนหน้านี้ฉันฝากผู้ปกครองของนักเรียนช่วยเก็บเนื้อหมูสามชั้นไว้ให้ 3 ชั่ง”
“แม่เอาเนื้อมันไปเจียวน้ำมันหมูแล้ว ส่วนกากหมูก็เก็บไว้ ไม่ได้กินมานานแล้ว”
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง ฉันก็ว่าอยู่ กากหมูมาจากไหน”
หวังอวี้เฟินหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนหน้านี้เวลาที่บ้านเจียวน้ำมันหมู กากหมูที่เหลือยายลู่จะแบ่งใส่ห่อให้พวกเขาเอากลับไปด้วยทุกที
เพราะอย่างนี้ พอได้ยินเสี่ยวเหมยบอกว่ามื้อเย็นจะกินผักกาดขาวผัดกากหมู เธอถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น!
เธอนึกว่าที่บ้านเพิ่งเจียวน้ำมันหมูรอบใหม่ แต่แม่สามีกลับไม่แบ่งกากหมูไปให้บ้านเธอ
ที่แท้เนื้อหมูสามชั้นเป็นซ่งอวี่ซื้อมา แม่สามีคงไม่สะดวกแบ่งให้พวกเธออย่างเปิดเผยจริง ๆ
——
พอครอบครัวลู่คนโตกลับมา ยายลู่ก็ขยันทำงานขึ้นมาทันตา ลากตาลู่ไปช่วยกันทำงานที่ได้รับมอบหมายจนเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยกลับมาทำมื้อเย็น
“ตายแล้ว ฉันไม่ได้เดินเข้าบ้านผิดใช่ไหม? ทำไมลานบ้านสะอาดเอี่ยมขนาดนี้!”
“ห้องครัวก็เหมือนเพิ่งล้างมา แม้แต่ฝุ่นบนขื่อก็หายเกลี้ยง”
เมื่อเห็นบ้านที่เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ ยายลู่ก็ตื่นตาตื่นใจไปหมดราวกับหลิวเหล่าหลาวเข้าไปในสวนต้ากวน
“แม่ พวกคุณกลับมาแล้ว”
หวังอวี้เฟินเดินออกมาจากคอกสัตว์ในสภาพมอมแมม พอเห็นยายลู่ก็รีบเข้าไปเอาความดีความชอบ “เห็นพวกคุณยุ่งกับงานในนา บ้านก็สกปรกอยู่หน่อย ฉันเลยตั้งใจใช้เวลาครึ่งวันเก็บกวาดค่ะ”