สีหน้าของหมวดหมู่หม่นลง เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุจมน้ำธรรมดา แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีเรื่องซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
ทั้งห้าคนรีบมุ่งหน้าไปยังสำนักงานของหมู่ ยังไม่ทันเข้าไปในลานบ้านก็ได้ยินเสียงตะโกนจากข้างใน “อย่าตีกัน โกวจี้ หยุดมือเดี๋ยวนี้!”
เสียงนั้นเป็นของจ้าวเกิงหนง หัวหน้าหมู่...
หมวดหม่าจอดจักรยานให้เรียบร้อย ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปด้านใน
พอเข้าไปในลานก็เห็นโกวจี้กำลังกดโกวซื่อไว้แล้วชกตี ส่วนโกวสามถูกโกวต้าคว้าคอเสื้อผลักไปมา
จ้าวเกิงหนงยืนขวางอยู่ตรงกลาง เดี๋ยวก็เข้าไปดึงคนนี้ เดี๋ยวก็ห้ามคนนั้น
ตำรวจมาถึงแล้ว แต่พวกเขากลับไม่ทันสังเกตเห็น
โกวซื่อด่าว่า “พี่ใหญ่ พี่รอง ตอนนี้พวกพี่สองคนจะมาแสร้งทำเป็นลูกกตัญญูไปทำไม? ตอนแม่ป่วย พวกพี่ไปเยี่ยมแค่ครั้งสองครั้งเอง”
“ตอนถึงคราวบ้านผมดูแลแม่ ตั้งสามเดือนพวกพี่ก็ไม่เคยมาเยี่ยม ตอนนี้จะมาแสร้งเป็นลูกหลานกตัญญูบ้าอะไร!”
“ใช่แล้ว พวกเราก็เหมือนกันหมด พวกพี่สองคนจะแสร้งทำไม”
“กลัวคนในหมู่บ้านนินทาลับหลังหรือไง? บอกไว้เลยว่าสายไปแล้ว!”
โกวสามมีท่าทีราวกับคนเสียสติ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เรื่องที่ยายโกวจมน้ำตาย เขาเองก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้น สิ่งที่เขาต้องการทำก็คือลากพี่ชายทั้งสามคนให้ตกต่ำไปด้วยกัน...
“ทำอะไรกัน! ตีกันหรือไง?”
หมวดหม่ากับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนเบียดฝ่าฝูงชนเข้าไปอย่างดุดัน พี่น้องตระกูลโกวทั้งสี่ที่กำลังตีกันตกใจจนหยุดมือทันที
จ้าวเกิงหนงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มพลางยื่นมือไปจับมือหมวดหม่า “สวัสดีครับคุณตำรวจ ผมจ้าวเกิงหนง หัวหน้าหมู่ลวโกว”