โกวสามก้มหน้าคอตกเดินออกมา เขาเดินไปหาโกวซื่อแล้วบอกว่า “เจ้าหน้าที่ตำรวจเรียกนายเข้าไป”
โกวซื่อพยักหน้า เดินเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย
ตั้งแต่เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายบอกให้เพื่อนบ้านของเขาอยู่ต่อ เขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกสอบปากคำ
พอเข้าไปในบ้าน เขาก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที ราวกับมีบรรยากาศกดดันแผ่ปกคลุมอยู่รอบตัว
“เข้ามาแล้วก็นั่งสิ!”
หมวดหม่าชี้ไปยังที่ที่โกวสามเพิ่งนั่งไปเมื่อครู่
โกวซื่อนั่งลงอย่างว่าง่าย ม้านั่งยังอุ่นจากคนที่นั่งก่อนหน้า ทว่าความอุ่นนั้นกลับแผดเผาใจเขาจนร้อนวูบ
หมวดหม่าหยิบสมุดขึ้นมาเปิดหน้าหนึ่งแล้วถามตรง ๆ ว่า “วันที่สิบห้าแม่แกกลับมา ก็เพื่อจะทำบะหมี่อายุให้แกกินในวันรุ่งขึ้น แล้วทำไมแกถึงไม่เปิดประตูให้เธอ?”
“เจ้าหน้าที่ตำรวจครับ ผม...”
“ผมให้เงินโกวสามไปแล้ว!”
พอพูดประโยคนี้จบ โกวซื่อก็พลันพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “ผมให้เงินเขาสามหยวน คิดแล้ววันละสองเหมา ถ้าแม่ผมอยู่ไม่ครบกำหนด ผมก็ขาดทุนไปสองเหมาสิครับ?”
หมวดหม่าได้ยินแล้วก็โกรธจนแทบอยากตบโต๊ะอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ข่มใจเอาไว้ได้
“เพราะสองเหมา แกถึงได้ไล่แม่ที่เดินเหินไม่สะดวกออกไปนอกบ้าน ปล่อยให้เธอวิงวอนอ้อนวอนอยู่ตั้งนาน แกก็ยังไม่ยอมเปิดประตูให้หรือ?”
“ผม...”
“เธอก็ยังกลับไปบ้านโกวสามได้นี่ครับ...”
ประโยคสุดท้ายเขาพูดเสียงเบามาก แต่หมวดหม่ากลับได้ยินชัดเจนทุกคำ
หมวดหม่าถามคำถามที่แทงใจดำ “ตอนที่แกบังคับให้แม่กลับไป แกเคยคิดไหมว่าพี่สามของแกก็จะไม่ยอมให้เธอเข้าบ้านเหมือนกัน?”
“เขากล้าเหรอ!”