สวีสือลู่คิดในใจว่า จะเปิดโปงธาตุแท้เห็นแก่ตัวของเสิ่นชางเหนียนให้ได้ «แม่ฉันบอกว่า นายมันเห็นแก่ตัวเหมือนปีศาจ เอาแต่ใจเหมือนแม่ของนาย แม่ของนายตายแล้ว นายไม่มีแม่อีกต่อไป นี่แหละคือผลที่นายได้รับ...»
เขายังพูดไม่ทันจบ เสิ่นชางเหนียนก็กำหมัดพุ่งเข้าชก
เสิ่นชางเหนียนทะเลาะวิวาทกับคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก สวีสือลู่ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
ไม่นานสวีสือลู่ก็ถูกตีจนร้องไห้ ฟุบอยู่กับพื้นสะอึกสะอื้นพลางร้องเรียก «แม่»
เสิ่นชางเหนียนไม่ได้ร้องไห้ เพียงนั่งอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา
เขาสวมกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดแขนกุดตัวเล็ก ตอนนี้คอเสื้อถูกสวีสือลู่ดึงจนย้วยระหว่างต่อสู้ เผยให้เห็นเชือกสีแดงที่คล้องอยู่บนลำคอขาวผ่อง และหยกคุ้มภัยที่ห้อยอยู่ปลายเชือก
นับจากวันที่ซางเหวิน แม่ของเขาเสียชีวิต เพิ่งผ่านไปเพียงสามเดือน