หนึ่งวันผ่านพ้น
ณ หอนกนางแอ่น เมืองลั่ว
"สืบได้ความหรือไม่ ว่าเฉินเฉี่ยวเชี่ยนนางนั้น หายตัวไปจริง ๆ ?"
ชายหนุ่มรูปงามผู้มีพัดขนนกและผ้าโพกศีรษะ องอาจห้าวหาญ หรี่ตามององครักษ์ที่คุกเข่ารายงาน
บุรุษผู้นี้รูปโฉมสง่างาม ดวงตาดั่งดาวสุกใส หล่อเหลายิ่งนัก แต่ทว่าสายตาลามกต่ำช้าในแววตา กลับทำลายมาดคุณชายไปเสียสิ้น
องครักษ์ไม่กล้าเงยหน้า รีบรายงานด้วยความเคารพว่า "เฉินเจียปิดข่าว ไม่สามารถรู้สถานการณ์ได้
แต่การที่เฉินเหอ บุตรของท่านผู้เฒ่าใหญ่เฉินฉีถูกสังหาร เป็นเรื่องจริง ควรเป็นเฉินเฉี่ยวเชี่ยนใช้วรยุทธ์ลับของบิดานาง สังหารแล้วหลบหนีไป"
"เช่นนั้นหรือ? น่าเสียดายยิ่งนัก..."
หลินอวี้เหิง คุณชายแห่งตระกูลหลินเมืองลั่ว ฟาดพัดขนนกฉาดเดียว สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย พลางถอนหายใจ "เฉินเฉี่ยวเชี่ยนเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองลั่ว ข้ายังคิดจะแสดงเป็นวีรบุรุษช่วยนางงาม ให้พ้นจากห้วงทุกข์ แล้วจึงชิดใกล้ดอมดม ใครจะคาดคิดว่านางจะหนีไปแล้ว น่าเสียดาย น่าเสียดาย..."
องครักษ์ผู้นั้นมุมปากกระตุก แต่ไม่กล้าเอ่ยวาจาแม้คำเดียว
เพราะจะไปมีเรื่องกับตระกูลหลี่จากไถเฉิงเพราะสตรีเช่นเฉินเฉี่ยวเชี่ยนนั้น หาใช่การกระทำอันแยบยล
การที่เฉินเฉี่ยวเชี่ยนหลบหนี กลับเป็นเรื่องดี
"คุณชาย!"
ในขณะนั้น เด็กหนุ่มคนใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามาประจบพลางชี้ไปนอกหน้าต่าง "ท่านดูนั่นว่าใช่หานหยาง ไอ้ไร้ค่า...หรือไม่"
หลินอวี้เหิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเก็บพัดพลางลุกพรวด มองออกไปนอกหน้าต่าง
"ฮ่า! หานหยางจริงด้วย! ทั่วทั้งเฉินเจียกำลังตามหาเขา เหตุใดเขายังกล้าปรากฏกาย ช่างรนหาที่ตาย!"