"พี่หยาง... ทำไม จู่ ๆ ถึงหนาวเย็นขึ้นมา..."
เฉินเฉี่ยวเชี่ยนริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายสั่นเทา ใบหน้าซีดเซียว
"ฮ่า ๆ... ไม่คิดเลยว่า ชีวิตนี้ข้าจะได้พบกับร่างน้ำแข็งทิพย์ในตำนาน?"
เสียงแหบแห้งของคนชราดังขึ้นในหูของทั้งสอง
เกือบจะในเวลาเดียวกัน ทั้งสองเห็นหญิงชราร่างหนึ่งสวมชุดผ้าป่านสีเทา มือถือไม้เท้า เดินออกมาอย่างช้า ๆ
นางมีผมสีเงินเต็มศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ในมือถือหัวอสูรที่เปื้อนเลือด ดูละโมบและน่าขนลุก
นางเดินผ่านหานหยางที่นอนอยู่กับพื้น ไม่แม้แต่จะชายตามอง แล้วร่างก็พุ่งวาบไปปรากฏตรงหน้าเฉินเฉี่ยวเชี่ยน ก่อนจะพูดอย่างไม่เปิดโอกาสให้คัดค้านว่า "แม่หนู เจ้า จงไปกับข้า"
เฉินเฉี่ยวเชี่ยนตกใจจนใบหน้าซีดขาวลงกว่าเดิม ส่ายหน้าอย่างไม่รู้ตัวพลางกอดหานหยางแน่น
ส่วนหานหยางนั้นรูม่านตาหดตัวลง
ย่อแผ่นดินให้สั้นลง เคลื่อนไหวดั่งสายฟ้า?
หญิงชราประหลาดที่อยู่ตรงหน้า มีพลังเหนือกว่าขั้นอู่หวงหรือนี่?
ผู้ฝึกยุทธ์หลังจากผ่านขั้นชุบกาย หลอมกระดูก ควบรวมปราณ และแก่นปราณยุทธ์แล้ว ถัดจากนั้นจะหลอมรวม "สามวิญญาณ" เพ่งพินิจ "เป็นตาย"
"สามวิญญาณเป็นราชัน เป็นตายคือจักรพรรดิ"
อู่หวง ถึงแม้สำหรับอดีตเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งแดนเทพอย่างหานหยางจะไม่น่าพูดถึง แต่ในทวีปเทียนอู่กลับเป็นระดับสูงสุดของพีระมิด
ผู้เช่นนี้ เหตุใดจึงมาปรากฏตัวในป่าอสูรที่ห่างไกลผู้คนนี้?
หญิงชรามองตามสายตาของเฉินเฉี่ยวเชี่ยน มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น แล้วกล่าวพลางหัวเราะว่า "เจ้าคงเสียดายเจ้าเศษสวะขั้นชุบกายนี่อยู่กระมัง? ง่ายดายนัก ให้ข้าฆ่ามันเสียด้วยฝ่ามือเดียว ให้เจ้าหมดสิ้นกังวลก็สิ้นเรื่อง"
"อะไรนะ..."