ใบหน้างดงามของหนานหลิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าหานหยางจะเอ่ยวาจาดุดันเช่นนี้ออกมา
หานหยาง บุรุษเขยของตระกูลเฉิน สามีของเฉินเฉี่ยวเชี่ยน นางคิดว่าตนเองเข้าใจเขาดีพอสมควร
ชายผู้นี้ดีต่อเฉินเฉี่ยวเชี่ยนยิ่งนัก โอ้โลมจนเฉินเฉี่ยวเชี่ยนถวายหัวใจให้อย่างหมดใจ แม้แต่หนานหลิงเสวี่ยเองก็ยังแอบอิจฉาอยู่ลึกๆ เคยเรียกหานหยางอย่างหยอกเย้าว่าพี่หาน
แต่เดิมนิสัยของหานหยางนั้นสุขุมสงบ ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด
เหตุใดจึงเปลี่ยนมาเป็นอาจหาญเช่นนี้?
“พี่หาน ตระกูลหลิน...”
ปัง!
หนานหลิงเสวี่ยได้สติจะเอ่ยเกลี้ยกล่อมอีกคำ ก็ได้ยินเสียงทึบดังสนั่น หลินอวี้เหิงที่ถูกหานหยางหิ้วอยู่กระเด็นลอยออกไป
คนยังไม่ตาย แต่พลังปราณทั่วร่างถูกทำลายสิ้นแล้ว
บุตรชายสายตรงแห่งตระกูลหลิน หลินอวี้เหิง ถูกทำลาย!
“อ๊าก~”
หลินอวี้เหิงบิดเบี้ยวใบหน้า ขดกายกลิ้งไปมาสองตลบ แล้วก็สลบไป
พวกลูกน้องติดตามที่อยู่ข้างกาย ต่างอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่...ถึง...ถึงกับ ทำลายนายน้อยของพวกเขา!!
“ข้าจะไว้หน้าเจ้า ข้าไม่ฆ่าเขา”
หานหยางกล่าวเรียบๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ
ริมฝีปากแดงของหนานหลิงเสวี่ยขยับเล็กน้อย แล้วเท้าหยกก็กระทืบลงอย่างแรง “หานหยาง หยุดเดี๋ยวนี่!”
นี่เรียกว่าไว้หน้านางหรือ?
ทำลายเสียยังไม่สู้ฆ่าทิ้ง
มิใช่รอให้ตระกูลหลินมาแก้แค้นหรอกหรือ?!
หานหยางหยุดฝีเท้า หรี่ตามองหนานหลิงเสวี่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ฝ่ายหลังมีถ้อยคำเต็มท้อง แต่กลับถูกแววตานี้มองจนกลืนกลับลงไปหมด
ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงหลายครั้ง หนานหลิงเสวี่ยจึงกล่าวอย่างไม่พอใจ “เฉี่ยวเฉี่ยวหนีไปแล้ว เจ้ายังจะกลับมาอีกหรือ? ตระกูลเฉินไม่มีทางยกโทษให้เจ้า...”