"บัดซบ! หาตั้งนานไม่เห็นแม้แต่เงา พวกเราน่ะ ไอ้หานหยางคงพานังเฉินเฉี่ยวเชี่ยนหนีไปแล้ว"
นักสู้ตระกูลเฉินผู้หนึ่ง หน้าตาอ้วนท้วมพุงพลุ้ย เดินมาพิงต้นการบูรโบราณนั่งลง
แรงกระแทกมหาศาลจนต้นไม้ใหญ่สะเทือนไปทั้งต้น
หานหยางประคองร่างเฉินเฉี่ยวเชี่ยนไว้ แล้วขยับเข้าไปหลบในที่กำบังยิ่งขึ้น
มิใช่ว่าเขากลัวสองคนนี้
ทว่าไม่อยากสร้างความวุ่นวายใหญ่โต หากดึงดูดความสนใจจากคนอื่นของตระกูลเฉิน เกรงว่าจะมีอุปสรรคตามมา
เวลานี้ระดับพลังของตนยังไม่กลับคืนสู่ปกติ ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัวเกินเหตุ
ทว่าสิ่งที่หานหยางไม่ทันสังเกตคือ จากการกระแทกของนักสู้ตระกูลเฉินเมื่อครู่ ถุงน้ำที่เฉินเฉี่ยวเชี่ยนวางไว้ข้างตัวกำลังไหลลงช้า ๆ
"ก็แวะดูแถวนี้แหละ พอฟ้ามืดก็กลับกัน"
นักสู้ตระกูลเฉินอีกร่างเตี้ยล่ำ บิดขี้เกียจพลางเอ่ย
เพี๊ยะ!
ทันทีที่เขาทรุดตัวนั่ง ถุงน้ำก็ตกลงมาอย่างเหมาะเจาะ กระแทกใส่หัวของเขา
"อะไรวะ"
นักสู้ร่างเตี้ยเฉินเหวิน สบถพลางเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นทั้งสองคนหลบอยู่บนต้นไม้ สีหน้า…พลันตะลึงงัน
หานหยางหน้านิ่ง กระโจนลงจากต้นไม้ ดักหมัดหนึ่งเข้าใส่ศีรษะของเฉินเหวิน
ฝ่ายนั้นตอบสนองไม่ช้า รีบถอยตัวหลบไปด้านข้าง หมัดที่มาพร้อมแรงพุ่งลงจากที่สูงกระแทกลงบนพื้นดิน
ตู้ม!
แรงมหาศาลทำให้พื้นดินยุบเป็นหลุมเล็ก ๆ ทันที
เฉินอู่ร่างอ้วนข้าง ๆ เบิกตากว้าง ตาเล็กเรียวเล็กเงยขึ้นมอง ก็เห็นเฉินเฉี่ยวเชี่ยนหน้าซีดอยู่บนต้นไม้เข้าอย่างจัง