“ลูกหมาเวรมาจากไหน? หยุดให้ท่านพ่อเดี๋ยวนี้!”
เสียงด่าทอแว่วมาจากข้างหลัง ร่างกายเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายลมของหานหยางไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เร่งฝีเท้าพุ่งไปข้างหน้า
เขาไม่มีทางคิดจะพัวพันกับพวกชุดดำพวกนี้
เพียงแต่ ทว่าเวลานี้ระดับการฝึกตนของเขายังอยู่ในขั้นชุบกาย พละกำลังเท้าจะไปเทียบกับพวกชุดดำที่อยู่ในขั้นหลอมกระดูกได้อย่างไร?
ประมาณธูปหนึ่งผ่านไป หานหยางก็ถูกเหล่าลิ่วและเหล่าชีสกัดไวทั้งหน้าและหลัง
“ไอ้หนู เก่งนี่ วิ่งได้ดีนัก ของของท่านปู่ยังกล้ามาแย่ง?” เหล่าลิ่วใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยม เนื้อบนใบหน้าสั่นระริก “ส่งของออกมา ท่านพ่อจะไว้ศพให้ครบ!”
“พี่หก พูดมากทำไม? ฟันมันซะ”
เหล่าชีที่อยู่ด้านข้างดวงตาเปล่งประกายเจตนาฆ่าอันเฉียบคม มือขวากวัดแกว่งดาบเหล็ก ก่อนจะฟาดฟันดาบหนึ่งใส่หานหยางเต็มกำลัง
แววตาของหานหยางฉายแววเยือกเย็น เท้าขวาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบมีดดาบเกือบจะเฉือนผ่านจมูกของเขาลงไป
ขณะถอยหลัง นิ้วทั้งห้าของมือขวาเขางุ้มเล็กน้อย ดั่งกรงเล็บเหยี่ยว จับกุมข้อมือของเหล่าชีไว้อย่างฉับพลัน ตามด้วยเท้าขวาระเบิดพลัง กวาดเตะเป็นวงกว้าง ใส่กลางอกของฝ่ายหลังอย่างจัง
จากการฟาดฟันดาบของเหล่าชีถึงการโต้กลับของหานหยาง ใช้เวลาเพียงช่วงหายใจเดียวเท่านั้น
ตูม!
เหล่าชีส่งเสียงครางฮึดฮัดเบาๆ ร่างกายไม่อาจควบคุมได้ถลันล้มออกไปข้างหลัง
เลือดพุ่งออกจากปากของเขา แววตาจับจ้องไปที่หานหยางอย่างแน่วแน่
ไอ้เด็กขั้นชุบกายกระจอกๆ คนหนึ่ง ถึงกับทำร้ายตนได้?
ความอัปยศอย่างใหญ่หลวง!
เหล่าลิ่วที่อยู่ด้านข้างหรี่ตา ประสบการณ์ที่โลดแล่นอยู่บนคมมีดมาหลายปีบอกเขาว่า บนตัวหานหยางมีอันตรายถึงชีวิต