หลังจากคุยกับคุณยายอีกสักพัก เฉินม่านก็พาท่านไปเข้าห้องน้ำ
กล่าวราตรีสวัสดิ์แล้ว เฉินม่านก็หิ้วน้ำขึ้นไปชั้นบน
กลับถึงห้อง เธอมองเวลา เพิ่ง 22:01 เอง ยังเร็วมาก
ในห้องไม่มีไฟสักดวง ดวงจันทร์ลอยอยู่เหนือท้องทุ่ง ท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ได้มืดสนิทนัก ออกเป็นสีดำอมเขียว แสงจันทร์กระจ่างส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ในห้องสว่างอยู่ไม่น้อย
หน้าต่างเปิดกว้าง แต่เมื่อมองออกไปก็ไม่มีมุมไหนที่มองเห็นห้องนี้ บ้านของเพื่อนบ้านอยู่ห่างออกไปมาก พื้นที่ด้านหน้าจึงโล่งกว้าง ไม่มีผ้าม่าน เฉินม่านก็ยังพอรับได้
เธอลงกลอนประตูแน่นหนา
ถอดเสื้อผ้าออก
ใช้ผ้าขนหนูสีชมพูผืนใหม่ที่ซักล้างมาหลายรอบ ค่อย ๆ เช็ดตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สวมเพียงชุดชั้นใน แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนมีบางจุดที่เช็ดไม่ถึง เธอจึงปลดตะขอเสื้อชั้นในออกเสียเลย หน้าอกอิ่มเต็มและได้รูป
ผ้าขนหนูเนื้อหยาบกับน้ำแร่จากภูเขาที่เย็นเฉียบกระทบผิวบอบบาง
เฉินม่านชื่นชมและทะนุถนอมร่างกายของตัวเองมาก
เธอไม่เหมือนคนอื่นที่เอาแต่คิดว่าหน้าอกตัวเองไม่ใหญ่พอ เอวไม่คอดพอ ขาไม่ยาว ไม่เรียว ไม่ตรงพอ หรือผิวคล้ำเกินไป
เธอโชคดีและรู้สึกขอบคุณที่ได้รับข้อดีมาจากพ่อแม่ทั้งนั้น
อาบน้ำเสร็จ เฉินม่านก็สวมชุดนอน ไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน ขี้เกียจลงไปเทน้ำแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยเทก็แล้วกัน
เธอหยิบแบตเตอรี่สำรองมาใช้ชาร์จโทรศัพท์ แล้วถือโอกาสเลื่อนดูมือถือไปด้วย
เฉินม่านเป็นบิวตี้บล็อกเกอร์
ความจริงแล้วฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ดีนัก เพราะครอบครัวไม่มีบ้าน ต้องซื้อบ้าน แต่ราคาบ้านก็แพงเหลือเกิน หลังพ่อจากไป รายได้ของครอบครัวก็ตกอยู่บนบ่าของแม่ทั้งหมด พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอจึงอยากช่วยแบ่งเบาภาระให้ที่บ้านบ้าง
แต่เธอไม่กล้าออกไปหางานพิเศษ เพราะไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน อีกทั้งในปีนั้นก็มีข่าวนักศึกษาที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยหายตัวไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เธอล้มเลิกความคิดที่จะออกไปทำงานพิเศษ
เธอคิดว่าการดูแลตัวเองให้ปลอดภัยคือสิ่งที่ช่วยให้แม่สบายใจได้มากที่สุด