จิงเสวี่ยนอนอยู่ข้างกายเว่ยอวี่ ทว่าในหัวกลับนึกถึงวันที่เสิ่นจี้อันเพิ่งเข้ามา เขาแอบหมอบอยู่บนหลังคาอย่างทรมาน ใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่ข้างใน
ตอนนี้ปริศนานั้นคลี่คลายแล้ว ที่แท้เธอพูดกับคนคนนั้นแบบนี้นี่เอง
เขาสวมชุดนอนเนื้อบาง นอนอยู่บนเตียงอุ่น ๆ อย่างไม่คุ้นชิน เขาชินกับการเกร็งตัวตลอดเวลา และชินกับการซ่อนอาวุธลับไว้เต็มตัว
แต่ตอนนี้ บนตัวเขาไม่มีของอันตรายแม้แต่ชิ้นเดียว เขาเผยด้านที่ไร้พิษภัยให้เธอเห็น
จิงเสวี่ยขยับเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว สูดกลิ่นหอมจากกายเธอ จนศีรษะมึนงงควบคุมไม่ได้
“เมื่อก่อนคุณทำอาชีพอะไรเหรอ?” เว่ยอวี่ถามด้วยความสงสัย
จิงเสวี่ยชะงักไป ก่อนตอบว่า “ฆ่าหมูครับ”
มิน่าล่ะ มือเขาถึงมีหนังด้านบาง ๆ ที่แท้เกิดจากการฆ่าหมูเป็นประจำ เว่ยอวี่เข้าใจแล้ว ก่อนถามต่อว่าเมื่อก่อนเขาอยู่ที่ไหน ทำไมไม่เคยเห็นเขาแถวนี้
จิงเสวี่ยครุ่นคิด ก่อนบอกว่าตนมาจากต่างถิ่นเพื่อตามหาญาติ
เว่ยอวี่รู้สึกผิดขึ้นมาอีก คนเขาเดินทางมาตามหาญาติตามลำพังแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าวันแรกก็ถูกเธอทำร้ายเสียแล้ว
เธอถอนหายใจ แล้วให้คำมั่นว่า “ต่อไปฉันจะดีกับคุณนะ”