ทุกปีตระกูลเว่ยจะบริจาคเงินทำบุญก้อนใหญ่ให้วัดผู่ฮุ่ย เจ้าอาวาสจึงต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่นและเป็นมิตรเป็นพิเศษ ทั้งยังจัดเตรียมห้องพักสะอาด ๆ ไว้ให้หลายห้องตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อให้พักค้างคืน
ช่วงนี้ดอกสาลี่ที่วัดผู่ฮุ่ยกำลังบานเป็นระลอกสุดท้าย หากไม่ชมตอนนี้ก็จะพลาดไปเสียแล้ว
หลังพักผ่อนกันครู่หนึ่ง เว่ยอวี่ก็พาพวกเขาไปชมดอกสาลี่ที่หลังเขา
เดิมทีเสิ่นจี้อันตื่นเต้นที่สุด ทว่าเมื่อเห็นเงาดำกลุ่มนั้นที่ตามรังควานไม่เลิกรา เขาก็หมดอารมณ์ ทั้งที่นาน ๆ ทีจะได้ออกมากับภรรยาหลวง แต่กลับยังถูกพวกนั้นก่อกวน
เขาหงุดหงิดใจจนแทบอยากกัดนิ้วตัวเอง
เขาข่มใจไว้ เอามือกุมท้องน้อย แล้วเอ่ยกับเว่ยอวี่ด้วยท่าทางอ่อนแอบอบบางว่า ปวดท้องจนทนไม่ไหว ไม่อยากไปชมดอกสาลี่แล้ว อยากนอนพักบนเตียงสักหน่อย
เมื่อครู่ยังร่าเริงกระปรี้กระเปร่าอยู่เลย จู่ ๆ ก็เป็นแบบนี้ เว่ยอวี่จะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร
แต่เสิ่นจี้อันยืนกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองไม่เป็นไร แค่อยากนอนเงียบ ๆ สักพัก มีบ่าวคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ ก็พอ เว่ยอวี่จึงยอมกลับไป
“ออกไปให้หมด” หลังคนอื่นออกไปแล้ว เสิ่นจี้อันก็สั่งบ่าวหลายคน
·
“คนที่ใส่ชุดขาวเมื่อกี้หันกลับมามองตั้งหลายครั้ง เขาจะเห็นพวกเราแล้วหรือเปล่า?”
“ก็แค่ผู้ชายคนเดียว มีอะไรต้องกลัว? คงอยู่แต่ในบ้านนานจนไม่เคยเห็นนกข้างนอก เลยสงสัยจนมองอยู่สองสามทีละมั้ง”