จิงเสวี่ยก้มตาลง หางตายังคงชุ่มชื้น
ตอนนี้เว่ยอวี่ไม่ได้รู้สึกเสียใจเท่าไรนัก อย่างมากก็แค่กลัดกลุ้ม เพราะเหยื่อที่ถูกเธอรังแกดูน่าสงสารมากจริง ๆ
“เป็นความผิดของฉันเอง เมื่อวานฉันดื่มมากไป...” เธอกำลังอธิบายให้จิงเสวี่ยฟัง พร้อมพยายามหาทางชดเชยให้เขา ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากด้านนอก
“อวี่อวี่ อวี่อวี่ เธออยู่ที่นี่ไหม?”
“น้องสาว...”
เสียงดังขนาดนี้ จิงเสวี่ยย่อมได้ยินเช่นกัน เขาก้มหน้าลง เผยลำคอที่ดูบอบบางงดงาม
เว่ยอวี่รีบสวมเสื้อผ้า จิงเสวี่ยไม่รู้ว่าคว้าเอาพู่เส้นหนึ่งบนเสื้อนอกของเธอไว้ตั้งแต่เมื่อไร กำไว้ในอุ้งมือราวกับอยากรั้งเธอเอาไว้
แต่เว่ยอวี่ไม่ได้สังเกต พอเธอลุกขึ้น พู่เส้นนั้นก็หลุดจากมือจิงเสวี่ยไป
เธอจัดเสื้อผ้าไปพลางพูดกับจิงเสวี่ยไปพลาง “ฉันจะไปเปิดประตู ไม่ให้พวกเขาเข้ามาหรอก เธอนอนต่อเถอะ ไม่ต้องกลัว”
“ฉันอยู่นี่” เธอเปิดประตู คนหลายคนที่กำลังตามหาเธออยู่ทั่วระเบียงก็รีบกรูกันเข้ามาทันที
“ทำไมถึงมานอนอยู่ข้างนอก เมื่อวานใครพาเธอไป แล้วเจออันตรายอะไรหรือเปล่า?” เว่ยจี้ถามอย่างเป็นห่วง
“ภรรยา ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ความกังวลในแววตาของอวิ๋นไต้ยังไม่จางหายไปทั้งหมด สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“พี่สาว ทำอันอันตกใจแทบตายเลย” ส่วนเสิ่นจี้อันไม่สนอะไรทั้งนั้น โผเข้ากอดเว่ยอวี่เต็มแรง เอาแก้มขาวเนียนแนบกับตัวเธอ ท่าทางน้อยใจเหลือเกิน