นอกหน้าต่างห้องเรียนมีต้นไม้อยู่สองต้น ลำต้นตั้งตรงสง่างาม พอลมพัด ใบไม้เขียวขจีก็ไหวพลิ้ว ส่งเสียงซู่ซ่า
เวลาเลิกเรียน เว่ยอวี่ชอบฟุบมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปมองมา ใบไม้ก็เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีเหลือง
เธอขยี้ตา พอมองอีกที บนต้นไม้ก็เหลือแต่กิ่งก้านว่างเปล่า ลมหนาวพัดลอดรอยแยกของหน้าต่างเข้ามา ที่แท้ฤดูหนาวมาถึงแล้ว
ภารกิจทำคะแนนสอบปลายภาคให้ได้อันดับหนึ่งของชั้นเรียนสำเร็จลุล่วง พวกเธอรับการบ้านจากโรงเรียนเสร็จ ก็เข้าสู่ช่วงปิดเทอมฤดูหนาว
ช่วงนั้น เว่ยอวี่ได้รับภารกิจหลักต่อเนื่องเป็นเวลา 3 สัปดาห์ โดยต้องไปห้องสมุดอย่างน้อยสัปดาห์ละ 3 วัน หากทำสำเร็จจะได้รับ 30 แต้ม
ขณะเดียวกันก็มีภารกิจท้าทายต่อเนื่อง 3 สัปดาห์เช่นกัน โดยต้องไปห้องสมุดอย่างน้อยสัปดาห์ละ 5 วัน เมื่อทำสำเร็จจะได้รับ 50 แต้ม
ดังนั้นตั้งแต่เริ่มปิดเทอมฤดูหนาว เว่ยอวี่ก็ไปห้องสมุดอ่านหนังสืออย่างสม่ำเสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
ตอนแรกซางซวี่จิ่งไม่รู้เรื่องนี้ พอรู้เข้า เขาก็ตามเว่ยอวี่ไปด้วย
แต่เขาไม่อาจรักการเรียนได้จริง ๆ ตอนอยู่โรงเรียนยังพอว่า อย่างน้อยเรียนจบหนึ่งคาบก็ได้ขยับตัว 10 นาที แต่ที่ห้องสมุดต้องนั่งอยู่กับที่ตั้งแต่ต้นจนจบ แถมยังต้องอาศัยความขยันของตัวเองล้วน ๆ
เขาเปิดหนังสือ จับปากกา อ่านได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เริ่มง่วงจนทนไม่ไหว
ต่อมาเลยยอมแพ้ไปเสียเลย เว่ยอวี่ตั้งใจเรียน ส่วนเขาก็ตั้งใจนอน พอตื่นขึ้นมาก็จ้องเว่ยอวี่เหม่อ ๆ
ระหว่างทางมาหนาวนิดหน่อย เขาจึงสวมฮู้ดเสื้อกันหนาวไว้ พอถอดออก ผมก็ยุ่งเล็กน้อย ดูเหมือนโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่สงบนิ่งตัวหนึ่ง
เว่ยอวี่เห็นว่าเขาเรียนไม่ไหว จึงอยากให้กลับไป แต่เขากลับดื้อดึง บอกว่าถ้าอยู่บ้านจะนอนไม่หลับ ที่นี่มีบรรยากาศชวนให้ง่วง