เว่ยอวี่เริ่มนั่งไม่ติดมากขึ้นเรื่อย ๆ นางถอนหายใจอย่างอ่อนระโหย เสิ่นจืออี้ได้ยินเสียงจึงหันมามอง
เว่ยอวี่รวบรวมเรี่ยวแรงขึ้นมา แล้วขยับปากบอกเขาว่าหิว อยากกินอะไรสักหน่อย
เสิ่นจืออี้มีประสาทการได้ยินเป็นเลิศ แต่ต้องมีเสียงจึงจะได้ยิน เขาไม่เข้าใจภาษาอ่านปากขององครักษ์ลับ จึงมองนางอย่างสงสัย
ซูเยี่ยนพูดไปพูดมา เมื่อเห็นเสิ่นจืออี้ไม่ตอบสนอง ก็เอื้อมมือมาตบไหล่เขาเบา ๆ “เป็นอะไรไปหรือ? หลายวันนี้ใจลอยอยู่ตลอด”
เสิ่นจืออี้ตอบว่า “ฟ้ามืดแล้ว ข้าแค่เหนื่อยเล็กน้อย”
ฟังดูเหมือนกำลังไล่แขก ทว่าซูเยี่ยนกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย ยังเอนตัวมองเสิ่นจืออี้ “มีเรื่องปิดบังข้าอยู่ใช่ไหม”
เสิ่นจืออี้รับมือเขาไปพลาง หางตาก็เห็นนางเปลี่ยนท่านั่งอีกครั้ง ราวกับเริ่มนั่งไม่ไหวแล้ว
“ข้าเห็นเจ้าก็ดูเหนื่อย เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันวันพรุ่งนี้เถอะ” เสิ่นจืออี้ลุกขึ้นเตรียมส่งแขก
ซูเยี่ยนนั่งอยู่ที่เดิม พร่ำพูดต่ออีกสองสามประโยค ทันใดนั้นเงาร่างปราดเปรียวก็วูบผ่านตรงหน้า เปลือกตาเสิ่นจืออี้กระตุกวูบ
ซูเยี่ยนแทบคิดว่าตาฝาด จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหู “แบ่งขนมให้ข้าชิ้นหนึ่ง”
มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากใต้โต๊ะ คว้าขนมได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ แล้วยัดเข้าปาก