“พวกคุณเป็นคนที่เสิ่นว่างซีส่งมา” เสิ่นจืออี้กล่าวอย่างมั่นใจ ขณะเจรจากับคนทั้งสองเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
ชายชุดดำที่อยู่ข้างหน้าหัวเราะเย็นชา “อีกเดี๋ยวก็จะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนแล้ว ยังจะคิดมากไปทำไม”
ในมือเขาถือดาบเปื้อนเลือด ค่อย ๆ เดินเข้ามาทีละก้าว คมดาบวาววับด้วยไอเย็น เสิ่นจืออี้ถอยหลังไปเล็กน้อย
เว่ยอวี่กระดิกหู ได้ยินความเคลื่อนไหวของคนที่อยู่ด้านหลัง
ขณะที่ชายชุดดำกำลังเงื้อดาบ เว่ยอวี่ก็พุ่งตัวออกไปอย่างฉับพลัน ก่อนจะไถลตัวพุ่งเข้าใส่ พออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นอย่างตะลึง เธอก็แท็กเกิลจนเขาร่วงลงไปจากหน้าผา
อีกคนเห็นดังนั้นก็คิดสังหารทันที ยกมือพุ่งเข้าหาเว่ยอวี่ หัวใจของเสิ่นจืออี้แทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
โชคดีที่อีกฝ่ายเพิ่งขยับ เว่ยไป๋ก็เข้าล็อกคอจากด้านหลัง จัดการควบคุมตัวเขาไว้ได้
“ไม่เป็นไรแล้ว” เว่ยอวี่บอก
เว่ยไป๋จัดการอีกฝ่ายเสร็จก็เกาหัว “คนที่อยู่ในป่า พี่เหอและพวกเขาน่าจะจัดการได้ พวกเรากลับทางอื่นกันดีไหม”
เสิ่นจืออี้กำลังจะพูด สีหน้ากลับเปลี่ยนไปในฉับพลัน เว่ยอวี่สังเกตเห็นร่างที่แข็งทื่อของเขาทันที พอก้มลงมอง ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างตามไปด้วย
ชายที่เธอเพิ่งแท็กเกิลตกลงไปเมื่อครู่กลับไม่ร่วงลงไป แต่ใช้มือเกาะขอบหินเอาไว้ ตอนนี้เขายังคว้าข้อเท้าของเสิ่นจืออี้ หมายจะกระชากเขาลงไปด้วย
ไม่มีเวลาคิดมาก เว่ยอวี่รีบยื่นมือไปคว้าเสิ่นจืออี้
เธอคว้าเขาไว้ได้ก็จริง แต่เสิ่นจืออี้ถูกกระชากจนเสียการทรงตัว เว่ยอวี่ไม่ได้ดึงเขาขึ้นมา กลับถูกแรงนั้นฉุดให้เอนไปข้างหน้า ดวงตาเบิกกว้าง ความรู้สึกไร้น้ำหนักพลันถาโถมเข้ามา