เว่ยอวี่จุ๊บเขาหนึ่งที ก่อนจะนั่งกลับไป ลิ้มรสความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
เมื่อเห็นเสิ่นจืออี้ที่ยกมือปิดหน้าอย่างตกตะลึง นางก็เผยสีหน้าประมาณว่า “เฮ้อ ยังไงท่านก็ชอบข้าอยู่แล้ว ข้าจุ๊บท่านสักที ท่านก็ไม่เสียเปรียบหรอก”
เสิ่นจืออี้ทั้งโมโหทั้งอยากหัวเราะ เขาเคยพูดตอนไหนว่าพึงใจนางกัน? ชัด ๆ ว่านางเอาเรื่องนี้มาจัดการเขาอยู่ฝ่ายเดียว
แต่เมื่อเผชิญกับใบหน้าที่เปี่ยมชีวิตชีวาและกระตือรือร้นของนาง ก็รู้ได้ทันทีว่าการโต้เถียงกับนางต้องเสียเวลามากเพียงใด ในยามนี้จึงอดรู้สึกอ่อนใจขึ้นมาไม่ได้
ครั้งแล้วครั้งเล่า เสิ่นจืออี้จึงเลือกที่จะช่างมัน ปล่อยให้นางพูดไป อย่างไรนางก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว
แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน
“ทำเช่นนี้ไม่ได้” ปกติเวลาเสิ่นจืออี้โต้เถียงกับเหล่าขุนนาง เขายกตำรามาอ้างได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังไม่ยอมอ่อนข้อ แต่คราวนี้กลับจนคำ คิดอยู่นานก็ยังไม่รู้จะพูดกับนางอย่างไร
เว่ยอวี่ตกใจ เว่ยอวี่รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง เว่ยอวี่โมโหขึ้นมานิดหน่อยจนพูดอะไรไม่คิด “ข้าเห็นแก่ที่ท่านอยากจูบข้ามาก ถึงได้ทำเช่นนี้ ท่านคิดว่าข้าอยากจูบท่านนักหรือ? ถ้าท่านไม่ขอโทษข้า ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้จูบข้าอีก!”