โดยที่เว่ยอวี่ไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย เสิ่นจืออี้ก็คืนดีกับนางเพราะช่อดอกหอมหมื่นลี้ช่อหนึ่ง
แต่พอซูเยี่ยนมาอีกครั้ง สีหน้าขององค์รัชทายาทก็ยังดูไม่ค่อยดีนัก ซูเยี่ยนรู้แก่ใจดีว่าเป็นเพราะอะไร แต่ด้วยนิสัยของเขาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว เขาจึงชอบทำเรื่องน่ารำคาญอยู่เรื่อย ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของตน
สิ่งเดียวที่ทำให้เขายั้งมือได้ ก็คือถุงเงินที่เบาลงทุกวัน
เว่ยอวี่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะพาเขาตระเวนกินให้ทั่วเมืองหลวง บางครั้งก็เป็นอาหารเลิศรสสารพัดชนิดในภัตตาคารชื่อดัง บางครั้งก็เป็นเพียงบะหมี่ผัดเกลือใส่ชามกระเบื้องหยาบ ๆ จากร้านข้างถนน
ราคาอาหารมีทั้งแพงทั้งถูก เมื่อนำมาเฉลี่ยกันแล้ว เดือนหนึ่งก็พอจะออกไปกินข้างนอกได้สิบกว่าครั้ง
ทุกครั้งนางยังซื้ออาหารกลับไปฝากเสิ่นจืออี้อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นข้าวห่อใบบัว นกกระทาทอด หรือขนมแป้งส้มเชื่อม…
ซูเยี่ยนเพิ่งกินของตัวเองไปแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกว่าอาหารส่วนที่อยู่ในมือนางน่าอร่อยกว่า ยิ่งมองก็ยิ่งขัดใจ ในใจเอาแต่คิดว่านางคงซื้อไปให้ชู้กิน
เขาจ้องมือของเว่ยอวี่อยู่นานเข้า นางจึงเงยหน้ามองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้