หลังจากนั้น ซูเยี่ยนก็ยังแวะมาจวนรัชทายาทอยู่บ่อยครั้ง ในสามครั้งมีถึงสองครั้งที่มาเล่นกับเว่ยอวี่ ส่วนอีกครั้งถึงจะมาเพราะเรื่องงาน
เสิ่นจืออี้เริ่มไม่ต้อนรับเขามากขึ้นทุกที โดยเฉพาะเวลาที่ได้ยินเว่ยอวี่บ่นอยู่ข้างหูว่าเมื่อไรซูเยี่ยนจะมาเสียที
เขากวักมือเรียกพ่อบ้าน แล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหู พ่อบ้านมีสีหน้าซับซ้อนก่อนจะถอยออกไป
เมื่อซูเยี่ยนรีบมาถึงจวนรัชทายาท ก็เห็นว่าทั้งประตูใหญ่และประตูข้างปิดสนิท เขาเดินเข้าไปเคาะประตู แต่มีเพียงบ่าวรับใช้คนหนึ่งที่พูดกับเขาจากอีกฝั่งของประตู
“ใต้เท้าซู วันนี้องค์รัชทายาทไม่รับแขกขอรับ”
“เฮ้ รู้แล้วว่าฉันเป็นใคร ยังไม่ให้เข้าไปอีกหรือ” ซูเยี่ยนประหลาดใจ เรื่องที่เสิ่นจืออี้ปิดจวนไม่รับแขกเคยเกิดขึ้นมาก่อน เพียงแต่ด้วยความสนิทสนมของพวกเขา หลายครั้งเขายังไม่ทันเอ่ยปากตอนเดินมาถึงหน้าประตู บ่าวรับใช้ก็เชิญเขาเข้าไปเงียบ ๆ แล้ว
แต่ตอนนี้กลับถึงขั้นตัดขาดไม่รู้จักกันเสียแล้ว
“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เขาถามอย่างสงสัย
บ่าวรับใช้คนนั้นนึกถึงคำกำชับของพ่อบ้าน จึงลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขอรับ เพียงแต่องค์รัชทายาทเสด็จออกไปข้างนอก ไม่สะดวกแจ้งที่หมายให้ใต้เท้าทราบ ใต้เท้าก็รู้ว่ารอบ ๆ นี้มีสายตาคอยจับจ้องอยู่มากมาย อย่าเพิ่งทำให้พวกเขาตื่นตัวจะดีกว่าขอรับ”